Lieve treinreiziger

Lieve treinreiziger,

Ik heb een angststoornis, en daardoor durf ik je meestal niet aan te spreken als ik dat eigenlijk zou willen. Vandaar dat ik in plaats daarvan een blogje schrijf. Misschien kom je het eens tegen. En misschien lukt het mij nog wel eens om mijn angsten genoeg te overwinnen om dit gewoon in de trein te vragen:

Wil je stil zijn?

Ik heb ook problemen met het verwerken van prikkels, met name geluiden. Denk alsjeblieft niet dat ik je niet hoor omdat ik met een dikke koptelefoon op in de trein zit. Zonder dat hulpmiddel zou het nog veel moeilijker zijn om met de trein te reizen, maar ook met koptelefoon heb ik genoeg last van je gepraat om in de stiltecoupé te gaan zitten. Ik zit altijd in elke trein die ik neem, in de stiltecoupé.

Meestal zijn het niet mijn beste momenten, als ik in die trein zit. Ik heb een lange reis achter de rug, dat komt niet vaak voor, of ik heb in de dichtsbijzijnde grote stad therapie gevolgd, en moet een klein stukje met de trein voor ik weer thuis kan zijn. In beide gevallen ben ik behoorlijk moe, overprikkeld, en zit ik tegen mijn grenzen aan van wat ik aankan, of er zelfs al overheen.

Als ik dan in een stille stiltecoupé terechtkom, kan ik, ondanks de mensen om me heen, met mijn koptelefoon en zonnebril op toch een beetje ontspannen, een heel klein beetje ontprikkelen, en enigszins functionerend de trein verlaten. Als ik in een stiltecoupé terecht kom waar gepraat wordt, voel ik alleen steeds meer energie mijn lijf verlaten, meer dan ik heb, en dan komt het regelmatig voor dat ik thuis meteen naar bed ga, en ook een dag later een kleine taak zoals afwassen me niet meer lukt.

Lieve treinreiziger, ik snap het wel. Je gaat zitten, en ziet dan pas dat het een stiltecoupé is. Of je reist alleen, gaat zitten, en komt dan plotseling een bekende tegen. Je kijkt om je heen, maar er zitten maar een paar mensen in de stiltecoupé. Je kan je eigenlijk niet voorstellen dat iemand er last van heeft dat jij op een zachte of normale toon een gesprek voelt. En als dat wel zo is, dan hoor je het wel.

Maar van mij hoor je dat dan niet. Zeker als ik eigenlijk al té moe, en té overprikkeld ben, heb ik niet meer de ruimte in mijn hoofd om een vreemde aan te spreken. Dat durf ik ook helemaal niet.

Misschien wil je daar de volgende keer aan denken als je een gesprek wilt beginnen in de stiltecoupé. Zeg tegen je medereiziger: ‘hé, ik praat graag met je, maar laten we even ergens anders gaan zitten. Hier moet het stil zijn.’ Dat doe je trouwens ook al heel vaak. Buiten de spits zijn de meeste stiltecoupés die ik tegenkom gewoon stil, en daar ben ik je ontzettend dankbaar voor.

Lieve treinreiziger, misschien denk je nu dat ik een heel uniek, en moeilijk geval ben, met mijn angststoornis én mijn prikkelgevoeligheid, maar dat valt best mee. Ik ben gewoon autistisch. Veel autisten hebben moeite met het verwerken van geluiden, en angststoornissen komen ook vaker voor onder autistische mensen. Aangezien 1-3% van de mensen op het autismespectrum zit, ben ik vast niet de enige autist die weleens bij je in de trein zit. En misschien ook wel niet de enige autist die heel veel last ervaart van de geluiden in de stiltecoupé, maar wie het niet lukt hier iets van te zeggen.

Misschien kun je me de volgende keer helpen, als er een medereiziger de stiltecoupé ontstilt. Als het jou wel lukt om er iets van te zeggen, doe het dan gewoon. Misschien maak je daarmee wel een groot verschil voor een van je medepassagiers. Ik zou je in ieder geval heel erg dankbaar zijn.

Een gedachte over “Lieve treinreiziger

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s