Thuis bezorgen?

Ik zou zo graag al die prikkels overwinnen. Dat ik op een dag een winkel binnenstap en denk: ‘ik kan me bijna niet meer voorstellen dat ik hier vroeger moeite mee had.’

Ik probeer van alles. Eerst die koptelefoon, flinke smak geld, maar het helpt. Ik luister tegenwoordig weer eens muziek voor mijn plezier, omdat ik de geluiden van en om het huis beter kan wegfilteren.

Later leer ik dat medicijnen een optie zijn. Lichte doses antipsychotica. Ik wil het wel proberen. Na een paar maanden vertraging krijg ik een psychiater en een door hem voorgeschreven pil. Het helpt. Niet genoeg om de overprikkeling weg te nemen, maar ik merk zeker in sommige situaties verschil. Toch hou ik ook met deze pil mijn gordijnen dicht op zonnige dagen, zette ik laatst de koelkast zachter omdat het gezoem te veel was, en mijd ik veel facetten van het openbare leven.

Ik probeer mijn prikkelvermogen uit te dagen. Op dagen dat ik geen moeilijke dingen plan of verwacht zet ik de muziek net iets harder, net iets wilder, muziek met meer beat, of meer instrumenten door elkaar. Als je deze hoeveelheid geluid thuis leert verdragen, moet straks een treincoupé een eitje zijn, toch? Ik hoop het.

In overleg met de psychiater neem ik er nog een pil bij. Pil a had als bijwerking dat ik er lichter van slaap, b doet juist het omgekeerde, dus mijn slaap is met de tweede pil erbij weer een stuk fijner.

En toch, met al die pillen en maatregelen is de supermarkt een nachtmerrie. In het beste geval is het een neutrale beleving. Veel vaker is het zo overprikkelend, of reageer ik zo angstig op hele kleine onverwachte gebeurtenissen, dat ik zwaar overprikkeld, in paniek of in tranen thuis kom.

Waarom doe ik dit mezelf nog steeds aan? Er bestaat zoiets als een bezorgservice! Ik ben er bekend mee, met kerst of als ik ziek ben maak ik er al gebruik van. Het zou zoveel makkelijker zijn om thuis maaltijden in te plannen, op mijn gemak de juiste producten uit te kiezen, en in mijn veilige huis op de bezorger te wachten.

Waarom doe ik dat niet? Het voelt als opgeven.

Ik wil mezelf blootstellen aan de supermarkt, in de hoop dat als ik me er aan blijf blootstellen, het langzaam steeds makkelijker wordt. Als ik het helemaal opgeef, wordt het alleen maar moeilijker. Dan wordt het van iets wat ik kan maar (te) moeilijk is, iets wat ik niet denk aan te kunnen. Dan laat ik de prikkels winnen, en zit ik weer een uur extra thuis, wachtend op een bezorger, in plaats van in de supermarkt te lopen en mijn angsten te overwinnen. Dan wordt mijn wereld weer iets kleiner.

Toch twijfel ik weer, sinds mijn laatste negatieve ervaring. Zou mijn doel gezond eten niet veel makkelijker te behalen zijn als ik het obstakel supermarkt weghaal? Zou het online eten uitkiezen niet een mooie oefening in plannen zijn? Ik weet het niet.

Stomme supermarkt, waarom ben je ook zo luid, licht en druk?

2 gedachten over “Thuis bezorgen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s