Hinkelbaan

Vroeger speelde ik vaak op een hinkelbaan. Zo een die je zelf tekent, met stoepkrijt. We maakten een baan met 10 vakken en gooiden dan een stokje. Het stokje kwam neer op het vakje dat je moest overslaan. Ik heb een hele slechte motoriek en ik was overduidelijk veel slechter in dit spel dan mijn vriendinnen. Ik had er ook altijd een hekel aan, precies daarom. Maar toen ik het vaker deed, met alleen mijn beste vriendin, begon ik langzaamaan steeds beter te worden. Nooit zo goed als de andere kinderen, hun stokjes lagen al op vakje 9, terwijl ik vak 3 telkens over moest doen. Dat is precies waarom ik nu de hinkelbaan gebruik als metafoor voor de dingen in mijn leven die ik moeilijk vind.

 

Vakje 1. Drink genoeg water of andere vloeistoffen. Tegenwoordig spring ik, zonder te denken over dit vakje heen. Ook op een slechte dag, waarop bijna niks goed gaat, krijg ik meestal wel genoeg vocht binnen. Toch is dit iets waarmee ik jaren heb geworsteld. Pas toen ik op mijn 18e een speciale interesse voor thee ontwikkelde, begon dit een beetje goed te gaan.

Vakje 2. Hou een dag-nachtritme in stand. Moeilijk. Doordat mijn energie van dag tot dag flink kan verschillen, is de ene nacht veel langer dan de andere. Ik ga nu op een vaste tijd naar bed, en bij het opstaan probeer ik naar mijn lichaam te luisteren of ik genoeg slaap heb gehad. Maar als ik een paar dagen lang slecht in mijn vel zit, of ’s avonds emotioneel ben om de een of andere reden, dan kan mijn ritme gaan schuiven.  Dan zit ik ineens weer om 2 uur ’s nachts nog steeds op het internet.

Vakje 3. Hygiëne. Dit was ook al zo’n moeilijk vakje, vroeger.  Tegenwoordig weet ik precies hoe ik moet springen. Elke avond voor het slapengaan douche ik me, dat is veel makkelijker sinds ik een eigen badkamer heb.

Vakje 4. Eet rond vaste tijden. Dit gaat nog niet eens om gezond eten, maar om ritme.

 

Zo gaat het door op de hinkelbaan. Aankleden. Huishouden, Gezonde keuzes maken. Bewegen. Sociale contacten onderhouden. Op een gezonde manier omgaan met mijn hobby’s. Op goede dagen zijn die eerste stappen makkelijk te doen, behoeven ze weinig actieve aandacht. Op slechte dagen verlies ik mijn evenwicht, is elk vakje een mogelijk struikelblok. Als ik te veel dagen achter elkaar struikel, zijn er steeds meer makkelijke vakjes die ineens moeilijk zijn. Struikel ik zelfs weer over dat water drinken.

Maar, op goede dagen, of op middelmatige dagen met de juiste hulp, gaat het hinkelen steeds beter. Ik doe het niet meer alleen, maar heb mensen om me heen die weten wat ik moeilijk vind. Tegenwoordig struikel ik niet meer áltijd over het vakje ‘fruit eten’. Tegenwoordig hinkel ik het vakje ‘stofzuigen’ af en toe moeiteloos voorbij. Dat leek een paar maanden geleden nog onmogelijk.

Ik kom steeds verder op mijn hinkelbaan en probeer maar niet te letten op al die mensen die er amper een uitdaging in lijken te zien. Als ik dat doe, als ik ga balen dat ik worstel met stappen die voor een vrouw van mijn leeftijd toch makkelijk zouden moeten zijn, raak ik mijn evenwicht weer kwijt.

En voor je het weet lig ik weer op de grond, zijn alle vakjes weer bijna onmogelijk. Inmiddels weet ik wat ik dan tegen mezelf mag zeggen. ‘Geeft niet Corina. We beginnen gewoon weer opnieuw.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s