Koptelefoon

Ik zit in een auto. Ik heb het geluk dat ik met iemand mee kon rijden. Een jongen steekt de weg over op zijn fiets. Hij heeft een koptelefoon en een zonnebril op. Ik voel me meteen verwant aan hem, ik fiets ook vaak met beide hulpmiddelen. Zou hij ook autistisch zijn? Maar het was vandaag ook erg zonnig, dus daar kan de zonnebril ook vandaan komen. En tegenwoordig zijn er zoveel jongeren die met een koptelefoon naar muziek luisteren. Ik heb dus geen reden hem zomaar voor autist uit te maken.

Ik deel mijn gedachten niet met de bestuurder van de auto, maar hij onderbreekt ze en zegt: ‘levensgevaarlijk, fietsen met een koptelefoon’. Ik: ‘helemaal niet, dat doe ik zelf ook…’

Al jaren voor ik autisme had (waarmee ik bedoel dat ik nog niet wist dat ik autistisch was) werd ik helemaal gek van alle geluiden om me heen. Ze hielden nooit op, maakten me het leven zuur. Ook ’s nachts was het voor mij niet stil genoeg, de laatste verdwaalde wandelaar of auto en de vogels die weer vroeg begonnen, het was allemaal te veel voor me. Ik was de hele dag bezig met het verwerken van geluiden, droeg mijn oordopjes zo vaak dat ik er oorontstekingen van kreeg en kwam niet toe aan mijn studie of hobby’s. Mijn overgevoeligheid hoort bij autisme, maar lijkt een stukje heftiger dan die van de meeste autisten, waarom weet ik niet. Toen ik over autisme leerde, leerde ik ook dat veel autisten een koptelefoon dragen.

Ik ging samen met Teddy, mijn broer, naar de mediamarkt. Dat is zo’n winkel waar ik nooit kom, omdat er te veel geluid is. Ik moet dagen bijkomen van een paar minuten in zo’n winkel en helaas overdrijf ik nu niet eens. Het was daarom wel een ideale winkel om te kijken of zo’n koptelefoon echt werkt. Heb ik met dat ding op nog net zo veel last van de winkelgeluiden?

Noise-canceling is een misleidend woord. Alleen zachte achtergrondgeluiden, die dingen die de niet-autist waarschijnlijk niet eens opmerkt, worden geannuleerd. De meeste geluiden worden weliswaar verzwakt, maar ze zijn er nog steeds. Net zoals een zonnebril het licht iets vermindert, maar je niet verblindt, maakt mijn koptelefoon me niet doof. Ook met dat ding op raak ik nog vaak genoeg overprikkeld. Maar wel minder vaak. Hij helpt me in het verkeer. Belangrijke geluiden (auto’s, fietsen, getik van stoplichten) blijven aanwezig, maar wel iets minder heftig. De fietsers die laatst achter me reden en over mij gingen praten ‘want ze hoort het toch niet’ hoorde ik ook. De rustgevende muziek helpt me mijn paniek laag te houden, waardoor ik juist béter kan opletten in het verkeer.

Ik draag mijn koptelefoon bijna de hele dag. Zeker als ik hem geluid laat toevoegen, muziek of een podcast, helpt hij me om alle geluiden die niet van belang zijn op de achtergrond te houden. Helpt hij mij de dag te overleven zonder al te veel overprikkeling. Maar geluiden die belangrijk zijn, zowel binnen- als buitenshuis, hoor ik echt nog wel.

2 gedachten over “Koptelefoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s