De drempel over

Als ik naar buiten wil, moet ik eerst een lange, donkere gang door, dan een trap af. Ik passeer in totaal vier deuren voor ik buiten sta. Dat is een kleine moeite, vooral als je het vergelijkt met hoeveel moeite het me mentaal kost om mijn appartement te verlaten.

Bij een vroegere psycholoog (een die mijn autisme over het hoofd zag) zag ik eens op het scherm staan dat ik agorafobie heb. Hoewel ik de Griekse woorden voor markt en vrees hierin herkende, vroeg ik hem wat dat betekent. Hij zei: ‘je bent bang voor alles.’

Ik ben niet bang voor alles. Alleen thuis zijn vind ik heerlijk. Daar is weinig om bang voor te zijn. Maar, ik ben inderdaad bang voor naar buiten gaan.

Buiten is chaos. Al in de gang van mijn appartementencomplex kan ik vreemden tegenkomen. Buiten is dat nog erger. Er zijn te veel prikkels (licht, geluid, geur), te veel mensen, en te veel onverwachtheid. Je weet van te voren nooit wat je gaat tegenkomen, wie je gaat tegenkomen. Of er ergens een stoep is opgebroken, of een auto is die moeilijk doet. Als vreemden of bekenden je aanspreken, moet je razendsnel een antwoord gereed hebben. Als je honden tegenkomt, moet je ‘vooral niet bang zijn, want dat ruiken ze’, je moet beleefd zijn, en flexibel en adequaat op elke situatie reageren.

Toch ga ik naar buiten. Ik moet wel. Ik ben plichtsgetrouw, als ik ergens een afspraak heb, dan ga ik wel. Afzeggen is ook moeilijk, want telefoon of mail is eng. Dat doe ik alleen als het echt moet… angst gebruik ik niet als smoes. Niet op een afspraak komen heeft ook consequenties. dus dan ga ik maar. Dus stap ik op de fiets naar vrienden, vrijwilligerswerk, of neem ik treinen en bussen naar therapie of een medische afspraak. Ik ben dan meer gefocust op het reisdoel, dan op het buiten zijn.

Naar buiten gaan zonder afspraak is nog moeilijker. Dan heb ik al mijn zelfdiscipline en mentale capaciteit nodig om mezelf over een hele hoge spreekwoordelijke drempel te helpen. Afval wegbrengen, een rondje lopen of een eindje fietsen, ik kan het dagenlang uitstellen. Maar ook hier mag ik hulp vragen. Laatst heeft iemand uit de kerk me opgehaald om sámen naar een koffieochtend te gaan, zodat ik niet alleen over die drempel hoefde. Ook ben ik op zoek naar een (fiets)maatje, zodat ik wat vaker buiten kom.

Meestal gaat buiten zijn best goed. Slechts bij uitzondering raak ik paniek. Het is echt het naar buiten gaan wat lastig is. In mijn appartementencomplex zitten een lange gang, een trap, en vier deuren. In mijn hoofd zit een hele, hele hoge drempel.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s