Wasmachine

Het is zaterdagmorgen. Ik ga vanmiddag naar mijn zus, en voor die tijd moet ik alleen nog even de was ophangen. Ik heb gisteravond de was erin gedaan, met een timer, dus hij moet nu klaar zijn. Mijn wasmachine is buiten mijn eigen appartement. Ik moet de gang door, en daar staat hij, in een zaaltje met nog 4 andere wasmachines. Wel elk aangesloten op de stroom en water van het appartement waar ze bij horen.

Ik doe de deksel open, en wat gek, mijn was is nog droog. Ik draai aan de knoppen om hem opnieuw aan te zetten, maar er gebeurt niks. Geen lampjes, geen reactie, wat ik ook doe, mijn wasmachine geeft geen kik.

Paniek. Een kapotte wasmachine, dat is duur. En moet ik hem laten repareren, of een nieuwe kopen? Dat ik online een wasmachine kan kopen en morgen al kan bezitten, dat is een troost. Maar wat zijn die dingen duur. Bovendien zijn alle wasmachines die ik online zie anders dan de wasmachine die ik heb, en ik heb geen behoefte aan verandering. Repareren dan maar? Ik zoek wat reparateurs op, maar dat ziet er ook duur uit. Bovendien is er het praktische probleem van schone kleren. Ik heb mijn laatste schone stel aan, de rest moet allemaal gewassen worden. Bij een vriendin wassen? Wat een gedoe!

Ik leid mezelf af van alle gedachten en moeilijke keuzes, en speel een computerspelletje. Dan raap ik al mijn moed bij elkaar, en bel ik de winkel waar ik mijn machine gekocht heb. Volgens mij doen ze ook reparaties. De man aan de telefoon vraagt om het typenummer, dus loop ik al bellend terug naar mijn wasmachine. Hij kan maandag al komen, maar waarschuwt wel dat het waarschijnlijk foute boel is. Wat ik omschrijf, is waarschijnlijk een kapotte printplaat, en dat is prijzig. Terwijl hij praat, valt mijn aandacht ineens op een snoer. Waarom ligt er hier een stekker op de grond? Ik steek hem in het stopcontact, en alle lampjes op mijn wasmachine beginnen te branden. Ik rond het telefoongesprek af, blij dat mijn wasmachine toch niet kapot is, en zet mijn was opnieuw aan. Me afvragend wie er aan mijn stekker heeft gezeten, verlaat ik het pand voor een middag bij mijn zus.

Ik kom pas laat thuis, 10 uur. Nog de was ophangen, en dan kan ik gaan slapen. Maar, mijn was is helemaal niet klaar. De stekker ligt er opnieuw naast. Zondag probeer ik opnieuw te wassen. Als ik twee uur later terugkom bij de machine, zit de stekker er nog wel in, maar is er weer niet gewassen. Bovendien laat hij een piep horen, die ik niet kan plaatsen. Ik reset het menu, en probeer het nog een keer. Maar nu begin ik me af te vragen, als ik weer op de bank zit, of het water wel aangesloten is. Als iemand met de electriciteit kan klooien, dan misschien ook met het water. Ik loop terug naar de wasmachine, die dezelfde piep maakt als eerder, en aangeeft dat het programma is beëindigt. Ik draai aan de waterkraan, en zet de machine opnieuw aan. Nu pas wordt er echt gewassen, en zondagavond kan ik eindelijk de was ophangen die ik vrijdag al in de machine deed.

Ik blijf achter met stress en vragen. Wie heeft er aan mijn wasmachine gezeten? En waarom? Mijn eerste gok is de buurman die naast de wasmachineruimte woont, misschien had hij er last van dat ik ’s nacht waste. Maar waarom dan zo? Hij had eenvoudig het programma kunnen pauzeren. En ik was wel vaker ’s nachts, ik heb er tot nu toe nog nooit klachten over gekregen.

Ik zit slecht in mijn vel. Ik ben boos, op de buurman die ik als vermoedelijke dader zie, maar meer nog op mijn eigen onvermogen. Ieder ander zou bij de buurman aanbellen en verhaal halen. Ik niet, ik durf dat soort dingen niet. Betekent dat dat ik niks doe? Dat mensen zomaar de stekker uit mijn wasmachine kunnen halen, en ik niet eens reageer? Het voelt niet goed, maar dat is inderdaad wat er gebeurt. Het blijft me dwarszitten.

Maandagavond ben ik onderweg naar vrijwilligerswerk. Net als ik langs de deur van de buurman wil lopen, gaat de deur open. Ik haal diep adem, en doe dan toch wat ik niet durfde. ‘He, weet jij misschien of er iemand aan mijn wasmachine heeft gezeten?’

We praten 5 minuten. Ik met tranen in mijn ogen, van de spanning van het aanspreken van de buurman. Hij zegt dat hij ‘nu ook ziet wat het met jou doet’. Hij was inderdaad degene die de stekker er heeft uitgetrokken, omdat hij gek werd van de piep. Het water was toen dus al afgesloten, daar heeft hij niets mee te maken. Wie dat gedaan heeft, en waarom, is nog steeds een mysterie. Ik beloof hem dat ik niet meer ’s nachts was, en hij zegt dat hij de volgende keer mijn wasmachine uit het raam gooit. Hij is nog steeds boos, maar we zijn door dit gesprek tot iets dichter bij elkaar gekomen.

Het blijft een vervelende geschiedenis, maar ik heb mezelf twee keer overwonnen. Eerst door een reparateur te bellen, later door mijn buurman aan te spreken. Ik kan meer dan ik durf, dat moet ik onthouden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s