pre-operatieve fase

Het was iets wat ineens in mijn hoofd zat. Kleren die te klein waren gooide ik niet weg, maar ik bewaarde ze. ‘Als het me zelf niet lukt om gewicht te verliezen, kan ik altijd nog een maagverkleining krijgen.’ was de gedachte daarbij.

Ik heb de laatste anderhalf jaar veel goede stappen gezet rond eten, en kwam in een patroon terecht waar ik zelf wel tevreden mee was. Voldoende fruit, voldoende groente, regelmaat. Maar ook een veel te grote portie bij het avondeten. En teveel chocola tussen de maaltijden door. Dat was genoeg om nog steeds niet af te vallen. En daar had je die gedachte weer: ‘Ik kan altijd nog een maagverkleining krijgen.’ En, hoe realistisch was het eigenlijk om dat niet te doen? Zoveel overgewicht als ik heb, hoe raak je dat anders kwijt?

Toen was het geen gedachte meer, maar iets wat ik hardop benoemd had, en toen ging het snel. Doorverwijzing gevraagd aan de huisarts, naar een voorlichtingsbijeenkomst gegaan. 2 dagen later mocht ik al gescreend worden.

Op een avond voor geïnteresseerden leerde ik meer over mijn eigen gewicht. Het lichaam heeft een setpoint, het hoogste gewicht ooit, en probeert daarnaar terug te keren. Afvallen werkt een tijdje, een paar kilo, maar dan doet het lichaam, met honger en hormonen, er alles aan om je meer te laten eten. Ook gaat je lichaam heel spaarzaam met de calorieën om die het wel krijgt. Er zijn genoeg dikke mensen die weinig eten, en daar toch niet van afvallen. Iemand van mijn gewicht onder begeleiding laten sporten en ‘lijnen’, dat werkt bijna nooit. Slechts 5 procent lukt het het gewicht er af te houden op de lange termijn.

Een paar weken na de screening kreeg ik een telefoontje, ik mocht aan het traject beginnen. Dat traject bestaat uit 4 fasen en duurt in totaal 2 jaar. De eerste fase is de pre-operatieve fase. Hierin krijg je een medische screening, (waar ik ook een blog aan gewijd heb) en 6 groepsbijeenkomsten van elk 3,5 uur. In die uren maak je kennis met een arts, een diëtist, een psycholoog en een bewegingsdeskundige, en met alle informatie die zij je willen vertellen.

De bijeenkomsten vallen me zwaar. Ik moet er voor reizen, en ik ben niet gewend om met 10 mensen in een ruimte te zijn, meerdere uren.  We zitten tweehoog, dus ook in de pauzes is het niet gemakkelijk om naar buiten te gaan, en daar even rust te zoeken. Aan het eind van de eerste sessies ben ik overprikkeld en neem ik weinig informatie meer op. Daarna kom ik op het idee om in de pauzes even te ontprikkelen, door een paar minuten op de wc te gaan zitten, met het licht uit. Dat helpt, en ik houd de sessies beter vol.

Thuis gaat het informatie krijgen gewoon door. Als autist bijt ik me soms vast in een onderwerp, en wil er dan alles over weten. Dat noemen we een fiep of special interest. Nu werd de maagverkleining onderwerp van interesse. Ik ben vooral geïnteresseerd in ervaringsverhalen, dus ik lees honderden blogs, tientallen artikelen, een boek, en elk forum wat ik kan vinden. Net zolang tot ik nergens meer nieuwe informatie kan vinden.

Nu is het traject in fase 1 afgerond, en begint fase 2. De weken rond de operatie. Ik maak todolijsten met wat ik nog wil doen voor de operatiedag, wat ik moet meenemen, en wat ik in huis moet hebben.

Ik mag de eerste weken niet fietsen, dus ik ben van anderen afhankelijk voor boodschappen. Ook moet ik in het begin vloeibaar eten, en kan mijn smaak veranderen. Dat zijn allemaal dingen waar ik erg tegenop zie.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s