Ontslagen

Het was een dag met een weeralarm. Er was sneeuwval en de websites van reisplanners voor het openbaar vervoer lagen een dag van te voren al plat. Ik ben doodsbang voor sneeuw/gladheid, en was liever thuis gebleven, maar ik had een belangrijke afspraak.

Ik was zelf naar mijn huisarts gegaan, in oktober 2017. Ik wist haar er van te overtuigen dat er genoeg reden was om bij mij autisme te vermoeden om me door te verwijzen. Toen gebeurde er een paar maanden niks, en nu, in december had ik mijn eerste afspraak bij een gespecialiseerde zorginstelling.

Ik pluisde de website van de zorginstelling uit, hoe meer informatie hoe minder angst, en doodsbang stapte ik de bus in. Het voordeel van al die sneeuw was wel, dat ik zo bang was voor het reis-gedeelte dat ik vergat me zorgen te maken voor de afspraak zelf. Die afspraak was een intake, en ik kan me er nu, twee jaar later, weinig van herinneren. In januari begon het diagnose-proces, en 5 uur praten later had ik eind februari mijn autismediagnose.

Daar stopte het niet, ik kreeg niet alleen een diagnose, maar ook therapie aangeboden. Eerst deed ik de ‘deeltijd’. Inclusief het voor- en natraject was dit zo’n twintig weken, en in het grootste deel daarvan had ik 18 uur groepstherapie per week. Er zaten allerlei soorten therapie in, maar alles werd toegespitst op autisme en kennis vergaren over ons eigen autisme.

Toen ik deze therapie afrondde, ging ik verder met individuele gesprekken, en niet veel later startte ik ook in een nieuwe groep, dit keer 2 uur per week: Cognitieve Gedragstherapie. Hier leerde ik mijn gevoelens, gedachten en gedrag benoemen, en dat er verbanden tussen die dingen bestaan. Als huiswerk oefende ik met dingen die ik eigenlijk niet durfde.

Ik had toen een paar maanden alleen individuele gesprekken, maar het afgelopen najaar kreeg ik wederom groepstherapie aangeboden. Dit keer communicatietherapie, waarin we samen gesprekjes oefenden. Deze keer maakte ik de therapie niet af, na 6 van de 9 sessies moest ik afhaken in verband met een operatie.

Deze week kwam ik weer in het gebouw. De eerste keer sinds een paar weken zou ik een persoonlijk gesprek hebben met mijn psycholoog. We praatten wat over de operatie, maar echte problemen of hulpvragen had ik eigenlijk niet. We kwamen vooral tot de conclusie dat het ontzettend goed met me gaat, zeker in vergelijking met een paar jaar geleden.

Waar ik in december 2017 voor het eerst binnenstapte, kwam ik in december 2019 voor het laatst. We hebben besloten de therapie te beëindigen. Wel word ik doorverwezen naar basis-ggz (in mijn eigen stad, dus nooit meer een uur met het ov!) waarmee ik nog eens in de 4 a 5 weken gesprekken zal hebben.

Het voelt goed dat deze therapie nu is afgerond. Ik heb er veel geleerd, en ik ben enorm gegroeid. Ik mag nu weer alleen verder, op de weg die ik hier heb leren ingaan. Ik zie de toekomst niet bang, maar vol vertrouwen tegemoet.

 

 

Een gedachte over “Ontslagen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s