Ik ben dik

Ik ben in het afgelopen half jaar 30 kilo afgevallen. 10 kilo in 4 maanden vóór de operatie, en nog eens 20 in de twee maanden na mijn maagverkleining.

Kleren die voor de operatie goed zaten begonnen af te zakken en te groot te worden. Kleren die soms al jaren geleden apart zijn gelegd werden weer tevoorschijn gehaald, en tot mijn eigen verbazing konden ze weer worden gedragen.

Maar dit traject heeft me ook iets heel anders gebracht. Iets dat veel belangrijker is dan verloren kilo’s, en nog te verliezen kilo’s: openheid.

Mijn gewicht was altijd een beetje een taboe. Duidelijk, zichtbaar aanwezig, en toch iets waar zelden over gepraat werd. Ik schaamde me voor mezelf, en hoopte, door er niet over te beginnen dat het de ander niet zou opvallen. Niet heel realistisch, maar ik hoopte op onzichtbaarheid door onbenoemdheid.

Het altijd aanwezige gewicht kwam ook zelden ter sprake. Misschien voelden mijn gesprekspartners aan dat ik er niet over wilde praten, misschien sloot ik me er onbewust voor af. Misschien is het wel een onderwerp dat in onze maatschappij als ongewenst te boek staat, en waar mensen dus niet zomaar over begonnen.

Op internet lees ik, als het over dikke mensen gaat, altijd over wildvreemden die opmerkingen maken. Die commentaar hebben op het (eet)gedrag van de ander, die zich onbeleefd en ongenuanceerd uitlaten over iemand wiens achtergrond ze niet kennen. Maar zelf heb ik dit nauwelijks meegemaakt. Het commentaar was er wel, maar alleen in mijn gedachten. Ik dacht altijd dat andere mensen wel van alles over mij zouden denken, vanwege mijn omvang. Ik vermeed het zo veel mogelijk om te eten in het openbaar, en als ik dat toch moest doen, zorgde ik er voor dat ik een gezonde keuze voorhanden had. Alles om maar zo min mogelijk veroordeeld te worden voor de dikke persoon die ik was.

Toen begon ik het traject van de maagverkleining, en voor mij was de eerste stap: erover praten. Ik begon er voorzichtig over op therapie, tegen een beste vriendin, tegen mijn huisarts. Ik begon me intensief te verdiepen in het traject, en er doordat ik er zo mee bezig was, nóg meer over te praten. Praten over verandering bleek makkelijker te gaan als ik ook praatte over de situatie die veranderd zou moeten worden. Aarzelend zei ik mijn gewicht en BMI hardop, tegen steeds meer mensen. Voorzichtig begon ik te praten over mijn lastige kledingmaat, die zelfs voor de meeste grote-maten-winkels te groot was geworden. Het probleem mocht benoemd worden, nu het voor iedereen duidelijk was dat ik naar een oplossing toewerkte. Nu ik binnenkort slank zou worden durfde ik mijn dikheid eindelijk bestaansrecht te geven.

Ik kwam op internet, via mijn zoektocht naar verhalen over maagverkleiningen, in aanraking met HAES, health at every size. Ik las een paar blogs van vrouwen die zich inzetten voor meer acceptatie van dikke mensen, die kritisch zijn op diëten (niet wetenschappelijk bewezen) en beweren dat je met elk gewicht zowel gezond als ongezond kunt zijn.

Langzaam groeide bij mij het besef dat ik ook zonder aanstaande verandering mijn gewicht mocht accepteren. Dat ik me helemaal niet hoef te schamen voor wie ik aan de buitenkant ben. Ironisch genoeg ging ik, terwijl dit besef begon te groeien, al onder het mes, en zal ik vanaf nu vanzelf steeds dunner worden.

Heb ik spijt van mijn operatie? Ach welnee. Er zijn gezonde dikke mensen, maar ik was daar niet een van. Het lukte me maar niet om meer te bewegen, iets wat me nu, met een paar kilo minder, wel weer lukt. Waar ik wel spijt van heb is al die jaren dat ik bang was voor de weegschaal. Bang voor mijn eigen gewicht. Bang voor al die schaamte die ik met me mee zeulde, minstens net zo zwaar als al mijn vet. Ik vond het moeilijk om (althans op dit onderdeel) blij met mezelf te zijn, en dát was helemaal nergens voor nodig.

De grootste winst die ik uit dit traject heb gehaald en hoop te blijven halen is niet een lager gewicht, een slankere taille, een makkelijkere kledingmaat. Het is zelfs niet de gezondheid die ik er mee hoop te bereiken. Het is de les die ik geleerd heb dat ik open over mezelf mag praten. Ook over problemen, en over dingen waarvoor ik me schaam. Het is dat ik geleerd heb dat mijn gewicht helemaal niets is om me over te schamen! Ik zal de komende maanden doorgaan met steeds dunner worden, misschien kom ik zelfs op een ‘normaal’ gewicht uit. Maar vandaag ben ik nog dik. En dat is prima. Ik ben ook vandaag, blij met mezelf. 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s