Feest

Ik ben op een feestje. 30 mensen, 3-gangendiner, achtergrondmuziek. Ik ben ver buiten mijn comfortzone, maar ik wilde dit toch proberen. Ik heb de organisatoren al laten weten dat ik blijf zolang ik het volhoud, dus niemand kijkt vreemd op als ik straks als eerste weg ga.

Ik sta vlak bij de deur, ben dus een van de eerste die mensen aanspreken als ze binnenkomen. Deels oude bekenden, deels mensen die tot nu alleen maar een naam waren. Maar daarna gaan ze ook weer gauw verder, om de rest van de aanwezigen een hand te schudden.

Ik probeer me in een gesprek te mengen. De gesprekspartners zijn allebei oude vrienden van me, die elkaar ook al lang niet gezien hebben. Zij stelt geïnteresseerde vragen over zijn leven, hij geeft antwoord, en zij reageert gepast. Ik luister mee, maar ik kan zo snel niks bedenken, niet iets zeggen waardoor ik mezelf echt in het gesprek meng. Het blijft een gesprek tussen twee personen waar ik toevallig bij sta.

Ik observeer de menigte. Hoe doen mensen dat toch, binnenkomen, en een paar tellen later in een interessant geanimeerd gesprek verwikkeld zijn? Kan ik dat ook, als ik verder de ruimte in loop, als ik me in een ander gesprek probeer te mengen, of ben ik dan weer die buitenstander, alleen dan bij een ander gesprek?

Ik observeer de mensen. Zoveel interactie, zoveel non-verbale communicatie. Het lijkt iedereen zo makkelijk af te gaan. Wat knap.

Aan tafel, tijdens het diner gaat het al iets beter. Gesprekspartners die naast en tegenover me zitten kunnen niet zomaar weglopen en doen wat meer moeite om het gesprek met mij gaande te houden. Bovendien is het tempo van het gesprek wat lager omdat er ook gegeten moet worden.

Er word gevraagd hoe het met me gaat, en ik vertel wat over mijn leven. Op mijn beurt weet ik vragen te stellen over werk, studie, huisvesting en gezin. Het gaat niet super soepel, maar het gaat. Ook is er tijdens het eten geen achtergrondmuziek, wat voor mij de dingen een stuk eenvoudiger maakt.

Het wordt steeds leuker. Ik spreek steeds meer mensen. Toch ga ik als eerste naar huis, de gesprekken en de geluiden eisen hun tol en ik weet dat ik hier morgen van moet bijkomen. Onderweg naar de uitgang heb ik nog een laatste gesprek, en dat is ook ineens het leukste. Voor ik het weet ben ik mijn gesprekspartner van alles aan het uitleggen over genealogie, een van mijn hobby’s.

Thuis moet ik bijkomen, het lukt me de dag erna niet de was te doen, zoals ik gewend ben op die dag. Maar ik ben blij dat ik er was. Ik heb leuke mensen gesproken en een leuke avond gehad.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s