Corina tijdens Corona

Ik hou van het nieuws. Ik kijk het elke dag, stipt om 6 uur, en dan 1vandaag. Ik vind het leuk om op de hoogte te blijven van de wereld, om een geïnformeerde mening te vormen over politiek, om te weten waar de gemiddelde Nederlander zich mee bezig houdt. Ik hou al helemaal van het nieuws als het in crisis-mode gaat. Extra nieuwsuitzendingen. Nieuwspresentatoren die zelf nog niet weten wat ze gaan zeggen. Snel in elkaar gedraaide filmpjes en reportages. Liveblogs. En dat gaat het me nog niet eens om de inhoud, maar meer om de nieuwsmachine in gang te zien. Ik geniet er van. Meestal.

Ik hou van virussen. Dat klinkt gek, maar laat me het uitleggen. Ik las een paar jaar geleden the stand van Stephen King, waarin bijna de hele wereldbevolking overleed aan een virus dat uit een laboratorium lekte. De rest van het boek valt tegen, maar dat begin, waarin je langzaam de samenleving ziet wegvallen door een ziekte, het fascineerde me. Ik las het begin van het boek een paar keer opnieuw, gerustgesteld door de gedachte dat het fictie was, dat zoiets nooit in het echt zou gebeuren. De pest van Camus las ik op dezelfde manier. Fascinerend, maar fictie. De echte pest is lang geleden. Hij komt trouwens nog steeds voor, maar tegenwoordig hebben we er een medicijn tegen: antibiotica.

Voor mij was het bijna een feestje. Extra nieuws, over een onderwerp dat mijn interesse bijzonder wekte. Het virus was nog ver weg, buiten Nederland, dus ik hoefde me geen zorgen te maken. Maar toen kwam het dichterbij. De eerste Nederlandse besmettingen, ik begon me toch licht zorgen te maken om enkele zwakkeren in mijn omgeving, niet om mezelf. Geen handen schudden, dat was nog wel een leuke maatregel. Maar toen begon het hamsteren, en een paar dagen later gingen de scholen, de horeca en al het andere op slot.

Geamuseerd het nieuws volgen is nu echt omgeslagen in paniekerig het nieuws volgen. De liveblog blijft berichtjes spuwen, en ik merk dat mijn anxiety steeds hoger komt te liggen. Vooral als ik eens een uurtje niet naar mijn laptop omkijk. Want wat zou er gezegd zijn in die tussentijd? Het is niet dat ik zo bang ben voor de ziekte, om zelf ziek te worden of dat de mensen in mijn omgeving ziek worden. Het is meer dat de wereld ineens niet meer klopt. Als autist heb ik behoefte aan duidelijkheid en voorspelbaarheid, en die ontbreken nu. Begrijpelijk, maar daarmee niet makkelijker te behappen. Ik heb lichte kortsluiting in mijn hoofd, nu steeds meer dingen ineens niet meer gaan zoals ze normaal gaan.

Ik heb boodschappen gedaan, maar het was extra druk, waardoor ik helemaal overprikkeld thuiskwam. Het wc-papier wat ik normaal koop was op, en ineens zag ik het niet zitten om van merk te wisselen. Er verandert zoveel op het moment, ik kon er niet nog een verandering bij hebben, hoe klein die ook lijkt.

Helaas gaan veel van mijn gebruikelijke activiteiten niet meer door, waardoor ik meer dan gebruikelijk alleen thuis zit. Eerst dacht ik nog dat mijn agenda gevuld kon blijven. Mijn activiteiten zijn allemaal met maar 2 personen, en ik ben niet verkouden. Toch regent het afmeldingen, omdat de meeste dingen via organisaties gaan (vrijwilligerswerk, maatjesproject, etc) en die het zekere voor het onzekere nemen. Als ook mijn woonbegeleider afzegt, begin ik te huilen. Juist nu ik moeite heb mezelf mentaal/psychisch sterk te houden, ben ik op mezelf aangewezen voor het huishouden, iets wat normaal al niet lukt. Er komt wel een belafspraak, maar ze kan niet telefonisch helpen met de afwas, of mijn badkamervloer schoonmaken.

Dinsdagavond zit ik er behoorlijk doorheen, maar woensdag word ik wakker met een nieuw idee. Dit is een ideale tijd om kaarsen te gaan maken. Een van mijn hobby’s die ik niet al te vaak kan uitvoeren, omdat het best veel tijd en energie kost. Ik heb gedroomd dat ik experimenteerde met teksten op kaarsen afdrukken, iets wat ik op youtube heb gezien, maar nog nooit zelf geprobeerd heb. Misschien kan ik dat in deze periode gaan oefenen.

Op sociale media lees ik van veel autisten dat het lastig is dat alles anders is, en dat de informatie vaak niet duidelijk of auti-proof is. Het is onduidelijk hoe lang dit nog gaat duren en hoe onze levens er op de korte en lange termijn uit gaan zien. Juist nu heb ik behoefte aan duidelijkheid, maar die is er niet. Laten we hopen dat we deze periode snel kunnen afsluiten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s