Up and down

Ik lees mijn email en mijn hele gezicht begint te lachen. A., van bijbelstudie biedt aan om vanmiddag een eind te gaan fietsen. Ik begin te stralen. Vandaag ben ik niet de hele dag alleen. Vandaag spreek ik iemand zonder dat we een telefoon of computer te gebruiken. Nu ik weer blij ben, merk ik pas hoe down ik was. Nu ik weer glimlach, heb ik pas door dat ik dat al een paar dagen niet gedaan heb.

Ik loop naar de keuken en maak een flesje limonade voor mezelf. Mijn eten is al een paar weken disordered, maar dat het echt een strijd is om mezelf voldoende vocht binnen te laten krijgen is echt iets van de laatste dagen. Nu gaat drinken ineens weer makkelijk. Ik wil immers niet uitgedroogd aan mijn fietstocht beginnen.

Als ik deze fietstocht maak, is het 8 dagen geleden dat ik iemand ‘in het echt’ gesproken heb, tijdens een korte wandeling. Ik heb dagelijks heel veel contact via telefoon en internet, maar dat is kennelijk niet genoeg om niet eenzaam te worden. Ik ben dagenlang alleen thuis, en het lukt, vanwege mijn angststoornis slechts zelden om zélf naar buiten te trekken.

Ik heb dit eerder gedaan. 8 dagen is ook helemaal geen record. Hele zomers was ik alleen, toen ik depressief was. Ik hield mijn agenda leeg, en als er toch iets instond, probeerde ik het af te zeggen. Ik trok me terug, vond sociale contacten maar ingewikkeld, leefde het liefst alleen. Nu ben ik niet depressief, nu is het de coronacrisis die mijn agenda geleegd heeft. Vrijwilligerswerk, afgezegd. Maatjesproject, stopgezet. Vriendinnen, toevallig allebei in februari wegverhuisd. Het enige wat nog doorgaat is mijn wekelijkse bezoekje aan iemand uit de kerk, met wie ik dan koffie drink en wandel. Dan nog een keer per week boodschappen, en verder is er niks meer. Ja, er zijn boeken, puzzels en kaarsen. Versgezaaide plantjes en extra luxe koffie. Ik ben goed in alleen zijn, houd mezelf wel bezig, en houd contact met familie en vrienden via internet.

Toch is het elke dagje ietsje moeilijker. Elke dag ietsje eenzamer. Elke dag ietsje neerslachtiger. Er is ook geen uitzicht meer. De maatregelen duren nu tot eind april, maar dat is te ver weg om concreet te zijn. Bovendien geloof ik nog niet dat ze niet verlengd worden.  Ik merk pas dat ik down ben als ik weer een oppepper krijg. Als ik weer een afspraak in mijn lege agenda heb staan begin ik weer te lachen.

Ik tel lichtpuntjes. De kaarsen die ik gemaakt heb, het zijn er inmiddels 30, staan blijheid uit te stralen op mijn tafel. De plant op mijn vensterbank die ik al jaren heb is spontaan gaan bloeien. Ik krijg kaartjes, en iemand gooit zelfgehaakte slingers in mijn brievenbus. De boeken die ik lees zijn mooi, en de podcasts die ik luister zijn boeiend. Alle belafspraken, en lieve mailtjes. De vriendin die speciaal voor mij tóch in de auto stapt, zodat ik weer even niet alleen hoef te zijn.

Het is een moeilijke tijd, ook zeker voor mij moeilijk. Maar er zijn elke dag mensen die aan me denken, en die dat laten weten. Ondanks de eenzaamheid komen we deze periode door. Alleen  en soms toch ook samen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s