Hond

Ze zijn er veel in mijn stad. Honden. En losloopgebieden. Op de fiets vind ik het al eng, dan moet ik langs zo’n hond, maar gelukkig ben ik er snel voor bij. Gelukkig laten de meeste honden fietsers met rust, en die ene keer dat dat niet zo was is gelukkig al weer jaren geleden.

Ik loop ook veel. Dat is enger. Al 20 meter van te voren zie ik er eentje naderen. Mijn hartslag neemt toe, ik smeek in stilte de hond en zijn baasje nog een afslag te nemen. Als het kan, steek ik de straat over, alles om maar niet dicht bij de hond langs te hoeven.

Het park is het moeilijkst. Hier zijn geen straten die je over kunt steken, ik moet het pad blijven volgen. Er zijn veel honden, de meeste gelukkig aangelijnd, een enkeling loopt los. Mijn hartslag neemt toe bij elke hond die ik moet passeren, de spanning neemt toe. Rustig blijven, hou ik mezelf voor. Rustig blijven, de meeste honden doen je niets. Je kunt het alleen niet weten, welke honden me met rust laten, en welke honden contact zoeken.

Een enkele hond snuffelt aan me. Dan weet ik niet goed wat ik moet doen. De paniek onder controle houden, dat is een ding, maar hoe moet ik op de hond reageren? Gelukkig wordt de hond meestal al snel teruggeroepen door het baasje. Dan kan ik weer opgelucht ademhalen, het enge moment is voorbij.

Nu loop ik opnieuw in het park, met mijn woonbegeleider. Ik ben niet met honden bezig, er is er geen een in mijn gezichtsveld, ik maak me zorgen over de ganzen die ik in de verte zie. Zouden ze weer het pad blokkeren, zoals ze vorige week deden? Als ik dat nu al zie, kunnen we nog een ander pad kiezen. Mijn gedachten worden verstoord door enthousiast geblaf, en een kleine hond die tegen me opspringt. Ik gil. Mijn woonbegeleider probeert de hond van me af te lokken, en in de verte roept het baasje een hondennaam.

Niet veel later is het voorbij. Mijn nieuwe broek onder de hondenmodder, en een geschrokken Corina. Mijn woonbegeleider prijst me dat ik zo rustig bleef, maar ze ziet niet dat er tranen in mijn ogen staan. Het duurt nog minstens een uur voor ik weer rustig ben, niet meer aan de hond denk. De volgende keer vind ik het nóg moeilijker om het park in te gaan, neemt mijn spanning nóg meer toe bij elke hond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s