Moeheid

Het is vaak de dag nadat ik naar de obesitaskliniek geweest ben. Want dat is een lange ochtend, die nog verlengd wordt door prikkels en reizen. Het is vaak de dag na een of meerdere afspraken. Het is altijd nadat ik in het archief gewerkt heb. Het is vaak zo dat ik het kan terugleiden naar een activiteit, maar niet altijd. Op het moment van schrijven ben ik in zelfqarantaine, heb ik al dagen geen mensen gezien, en niks uitgevoerd. Soms gebeurd het dus ook spontaan, zonder duidelijke aanleiding. Waar heb ik het over? Extreme moeheid.

Ik heb Chronischevermoeidheidssyndroom. Ooit was het zo heftig dat ik een uur moest rusten na theezetten, nu speelt de ziekte slechts af en toe een hoofdrol. Moeheid. Maar ook: niet weten wat ik aan moet met mezelf. Ik kan niet de hele dag slapen en rusten, het is dus belangrijk om activiteiten te bedenken die weinig energie kosten, maar wel leuk zijn. Normaal lees en puzzel ik veel, nu is dat te vermoeiend. Op zulke dagen kijk ik veel tv, netflix, maar daardoor voel ik me ook heel ongemotiveerd en nutteloos.

Het is in elke cel van mijn lichaam aanwezig. Elke beweging is een inspanning, vraagt zich af of die niet uitgesteld kan worden. Douchen is heerlijk, maar ook een opgave. Op moment van schrijven ligt mijn lunch klaar in de oven, ik hoef alleen maar 2 meter te lopen om het te pakken. Maar 2 meter is veel vandaag. 2 meter is heel veel, bovendien moet ik ook nog weer teruglopen naar de bank.

Met de moeheid komt overprikkeling. Extra overprikkeling. Het gezoem van de oven net was me bijna te veel. Het zonlicht op mijn ramen is fel, ondanks dat het bewolkt it. Muziek luisteren is een opgave, maar met stilte ben ik ook niet gebaat. Een deel van mij is immers niet doodmoe, en wil geprikkeld blijven worden. Wil bezig blijven. Het is een balansoefening.

Dit soort momenten zijn de enige momenten waarop ik anderen wel eens vertel dat ik moe ben. Normale moeheid telt immers niet voor mij. Vaak stuit ik op onbegrip. ‘Ga slapen.’ ‘Ga rusten.’ ‘Ik ben ook moe.’ Nee, denk ik terug, dat ben je niet. Niet zoals ik moe ben.

Slapen, dat doe ik altijd al veel. Ik maak standaard nachten van 10, soms 11 uur. Ik heb daar niets aan toe te voegen. Extra vermoeidheid betekent niet dat je extra slaap nodig hebt. Rust wel. Maar dat doe ik al. Ik lig veel op de bank met een podcast, met een luisterboek, met een tvserie. Ik doe mijn best mijn verstand bezig te houden, en mijn lichaam rust te geven. Het is lastig.

Op therapie heb ik geleerd hoe ik deze fase van moeheid kan voorkomen. ‘Zoek je grenzen op, maar ga er niet overheen.’ Ik vroeg hoe je weet of je over je grenzen heengaat. ‘Dat weet je, als je de volgende dag te moe bent.’ Tja, je weet dus altijd pas achteraf of je te ver bent gegaan. Ik kan het wel een beetje inschatten, soms voel ik het aan, maar je kunt ook niet altijd stoppen met wat je aan het doen bent.

Mijn moeheid is een lastige puzzel. Zowel het voorkomen ervan als het ondergaan is moeilijk. Gelukkig zijn dagen zoals deze de uitzondering. Zijn er veel meer dagen dat ik bijna nergens last van heb!

3 gedachten over “Moeheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s