Versoepeling, verwarring

Ik kom de bieb binnen. Dat heb ik vorige week ook al gedaan, dus ik weet wat me te wachten staat. Boeken terugzetten, mandje pakken, en de looproute volgen. Ik wacht tot de vrouw voor me de bieb in gaat en zie dat ze haar handen wast bij het pompje met desinfecterend middel. Dat stond er vorige week nog niet. Verward zet ik mijn mandje neer, en smeer ook wat van dat bijtende de spul op mijn eigen handen.

Ik heb allang een vaste looproute. In elke winkel waar ik weleens kom. In de bieb heb ik geluk, de looproute die het personeel heeft ingesteld is bijna gelijk aan mijn eigen rondje. Naar de meeste winkels ben ik nog niet geweest. Dat is nu nog enger dan normaal, want elke winkel heeft zijn eigen maatregelen, en je kunt niet van tevoren inschatten wat je moet verwachten.

Veel mensen klagen over de supermarkt, maar die valt wel mee. De supermarkt was altijd al een enorme uitdaging. Dat ik nu een karretje moet nemen in plaats van een mandje, en mijn eigen bonuskaart moet scannen, dat zijn kleine aanpassingen, waar ik snel aan gewend ben.

De handenwasregel verwart me. Mijn eigen huisarts zei, vlak voor de coronacrisis losbarstte, dat ik zo min mogelijk zeep moet gebruiken, vanwege het heftige eczeem op mijn handen. Toch was ik mijn handen braaf, iedere keer als ik ergens binnenkom.

Een mondkapje heb ik nog niet opgehad. Ik las op de blog van een andere autist dat ze voor haar zo overprikkelend zijn dat mondkapjes (en dus het ov) voor haar geen reële optie zijn. Ik hoop maar dat het bij mij meevalt, ik wil wel de optie hebben ergens heen te gaan als het echt moet. Als de obesitaskliniek besluit de volgende meeting op locatie te doen, besluit ik me af te melden. Ik durf echt niet met het ov nu. Niet per se alleen om kans op ziek worden, maar ook omdat ik dat mondkapje, en een trein vol mondkapjesmensen niet zie zitten. Ik heb tijd nodig om te wennen aan veranderingen, op dit moment heb ik niet het zelfvertrouwen dat ik zo’n lange reis aankan.

Een van de huisregels van de bieb is, dat je geen boeken uit het schap mag halen als je ze niet gaat lenen. Ik snap niet hoe ik dat moet doen, zonder met allemaal tweede en derde delen van series thuis te komen. Normaal geven ben ik erg gesteld op regels, geven ze duidelijkheid. Nu zijn er heel veel nieuwe regels, die juist voor onduidelijkheid en onzekerheid zorgen. Ik ben nog niet gewend aan ze, en dat kan ook niet, want elke paar weken veranderen ze weer.

Dan krijg ik keelpijn, en lichte hoofdpijn. Ik voel me niet ziek, maar de regels zijn nu wel duidelijker: binnen blijven. Afspraken afzeggen is zo gebeurd, maar iemand vragen namens mij naar de apotheek of bibliotheek te gaan is een stuk moeilijker. Boodschappen kunnen gelukkig weer online.

Me laten testen gaat niet. In theorie kan iedereen zich laten testen, in de praktijk zijn er geen testlocaties in mijn stad. Ik zou 15 kilometer verderop moeten gaan, in een grotere stad, maar hoe kom ik daar? Ik wil zover niet fietsen, en in het ov mag je juist niet als je klachten hebt. Normaal gesproken zou ik iemand uit de kerk kunnen vragen me met de auto te brengen, maar dat wil ik niet doen als ik corona-symptomen heb. Ik zou ze kunnen besmetten. Gelukkig ben ik niet erg ziek. Ik houd mezelf voor dat het maar een verkoudheid is. Gelukkig gaat mijn keelpijn na twee weken vanzelf weer over.

Toch geniet ik ook van de versoepeling. Het archief waar ik vrijwilligerswerk doe, en de bibliotheek zijn allebei weer open, en dat maakt veel verschil in mijn leven. Ik heb weer meer dingen in mijn agenda staan, en spreek weer wat meer mensen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s