Vakantie

Het antwoord was altijd nee. In de zomermaanden kwam de vraag verschillende keren, van verschillende kanten. ‘Ga je nog op vakantie?’ Nee dus.

Ik kon het ook beargumenteren, als iemand doorvroeg. Ik ben niet goed in iniatief nemen, de meeste van mijn vrienden maken deel uit van een gezin, dus ik zou niet weten wat voor vakantie, en aan wie ik er een zou moeten voorstellen. Ik kan niet goed tegen verandering. Ik kan me te veel vakanties herinneren uit mijn jeugd die helemaal niet leuk waren. Ik werd ineens in een andere omgeving geplaatst, wat overprikkeling, onredelijke woede en meningsverschillen tot gevolg had.

Ik vind het maar een hoop gedoe, verklaarde ik aan de vraagstellers. Maar een deel van mij hoopte wel weer een keer te gaan. Ik heb ook weleens leuke vakanties gehad. Vooral als jongvolwassene. Reizen waarbij ik een duidelijk doel had, mijn grenzen en beperkingen in acht hield, maar ook rekening hield met mijn omgeving. Ik had wel in mijn achterhoofd om misschien mijn broer of zussen te vragen samen op vakantie te gaan, maar toen werd het het jaar van de corona. Nee, nu kon ik beter even wachten. Ik reis nu liever niet, alles in het leven is extra anders. Thuis is veiliger, thuis is vertrouwd.

En dus ging er weer een zomer voorbij dat ik op mijn apartementje zat, aan het wachten tot al die andere mensen klaar waren met hun vakantie, zodat mijn leven weer normaal werd.

En toen gebeurde het toch. Ineens belde zus A. ‘Ik heb in september twee weken vrij.’ Ze had ook een goed idee. Als we nou een huisje boeken, tussen ons in, dan kunnen we allebei op de fiets. Een uitstekend plan. Na een week bedenktijd boekten we een huisje, 26 km van mijn huis. Met elk een eigen slaapkamer, en aan een meer. Een midweek, van maandag tot vrijdag.

Ik heb geleerd van vorige vakanties. Voorbereiding is het halve werk. Dus maak ik lijstjes, pak ik weken van tevoren al tassen in in mijn gedachten, en bekijk ik telkens weer mijn fietsroute, tot ik die, althans op de kaart, uit mijn hoofd ken. Tijdens een vorige vakantie raakte ik zo overprikkeld dat ik niet meer kon praten, en dus ook niet meer uit kon leggen wat er mis ging. Dat voorkom ik dit keer door goed op mijn grenzen te letten, maar ook door mijn zus alvast een handleiding te sturen, hoe je met mij om moet gaan áls ik in een autistische shutdown terecht kom. Verder bedenk ik van alles wat ik aan mijn zus wil vragen, duidelijke verwachtingen voorkomen teleurstellingen. Hoe beter ik weet waar ik aan toe ben, hoe minder energie het onverwachte mij gaat kosten.

Ik zie op tegen het fietsen van een nieuwe route. Ik zie op tegen een week waarin alles anders gaat dan normaal. Maar ik heb er ook zin in. Het avontuur roept. Ik heb zin in vakantie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s