Geluiden

Ik had een paar jaar geleden meditatie op groepstherapie. De bel klonk als teken dat de meditatie voorbij was, en onmiddelijk hierna klonk de bel van de brug, een eindje bij het gebouw vandaan. Ik merkte op dat beide bellen perfect op elkaar aansloten, en alle autisten wisten precies waar ik het over had. De therapeut had geen idee. Zij is niet autistisch, en kan dus gemakkelijker geluiden filteren. Ze had zichzelf aangeleerd dat de brugbel niet belangrijk was, en dus drong de bel helemaal niet meer tot haar bewustzijn door, terwijl alle autisten in de ruimte gek werden van dat gerinkel. Een bijzondere gave, hebben niet-autisten. Ik hoor werkelijk alles.

Ik liep laatst een paar dagen met oordopjes rond. Een noodzakelijk kwaad omdat het geluid dat van buiten kwam te erg was. In een paar uur zag ik mezelf veranderen van een gelukkig, gezond mens naar een overprikkeld hoopje ellende. Oordopjes dus.

De ongezonde druk op mijn oren zorgde meerdere keren voor hoofdpijn. Of kwam die hoofdpijn toch door overprikkeling? Het zorgde niet voor stilte. De echt harde geluiden, die kwamen door mijn oordopjes heen. Gelukkig wel behoorlijk gedempt. Maar er waren ook geluiden die ik met oordopjes niet meer hoor. Geluiden die dan pas opvallen, als je een paar dagen zonder doet. Dan heb ik pas door hoe erg ik op geluiden leun om door de wereld te navigeren.

Ik hoor niet meer of het bewolkt was. Nu is naar buiten kijken genoeg om te zien of er wolken zijn, maar dat is dus een handeling. Normaal weet ik automatisch of er wolken zijn, omdat wolken licht kraken.

Als ik water in een flesje doe, hoor ik niet meer automatisch of mijn flesje al bijna vol zit, nu moet ik naar het flesje blijven kijken. En als ik warm water nodig heb, hoor ik niet meer of het kraanwater al warm is, ik moet dit voelen.

Ik hoor mijn oogleden niet meer knipperen. Knipperende ogen maken niet altijd geluid, maar vaak wel. Het hangt er van af hoeveel vocht er in je oog zit.

Ik heb alleen binnenshuis oordopjes gedragen, dus ik weet niet wat ik verder gemist zou hebben. Daarom heb ik ook rondgevraagd wat andere autisten horen.

R. hoorde de bas van muziek, een paar vakantiehuisjes verderop, terwijl haar vriendin A. nergens last van had.

T. hoorde constant zijn eigen magnetron zoemen, ook als die alleen maar de klok weergaf, tot hij uiteindelijk de stekker eruit trok.

G. hoort hoge tonen die zijn omgeving niet hoort, zoals een apparaat om muggen mee af te schrikken.

En P. hoort bomen dorst hebben. Hij stuurde deze engelstalige link mee, die het fenomeen verklaart.

Dat autisten uniek zijn, blijkt maar weer eens. Als ik begin over het horen van wolken, kijken mensen toch wel gek op, dus meestal houd ik dit voor me. Maar bedenk je eens dat naast al die bijzondere geluiden, alle ‘gewone’ achtergrondgeluiden die iedereen hoort, bij ons ook harder binnen komen. Geen wonder dus, dat steeds meer autisten een koptelefoon dragen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s