De spotvogel

Of ik haar wil bellen, vraagt het mailtje van K. Meer staat er niet. Het onderwerp van de e-mail is: boekenclub: nieuwe ronde nieuwe kansen. Ik ben bang. Behalve mijn gebruikelijke telefoonangst is dit spannend omdat ik géén idee heb wat ik moet verwachten. Willen ze dat ik de groep ga leiden ofzo?

Ik bel K., en ze legt het uit. Het bestuur is bezig met een nieuw seizoen boekenclub, en er is een boek nodig om te lezen. ‘Corina is altijd zo slim,’ zeiden ze tegen elkaar, ‘die kan vast wel een mooi boek kiezen.’ Dat beschouw ik als groot compliment, en ik kies het boek spaar de spotvogel, misschien is de titel wel bekender in het Engels: to kill a mockingbird.

Vervolgens tref ik het boek in de boekenkast van mijn zus aan, en leen ik die. Mooi zo. Boek gekozen, boek geleend, en nog een paar maanden om hem te lezen. Dan komt de e-mail die het nieuwe seizoen aankondigt. Ik lees: ‘Corina heeft het boek uitgekozen, en zij leidt ook de avond in.’ Ehm. Wat?

In 2016 werd ik lid van deze boekenclub na een berichtje in de krant. Het verbaasde me dat ik dit durfde, want ik stap niet zo snel op nieuwe dingen af, zeker niet in mijn eentje. Toch lukte het. In het begin miste ik de helft van de avonden doordat ik te bang was om te komen, maar langzaam ging dat beter. Ik begon de groep te kennen, en me beter thuis te voelen. Het werd iets om naar uit te kijken. Maar toen ik in 2018 gevraagd werd een boek in te leiden, legde ik uit dat ik dát niet zag zitten, omdat ik dan nog veel angstiger zou zijn voor de maandelijkse avond. Kennelijk is die uitleg inmiddels weggezakt bij het bestuur, en gaan zij er vanuit dat degene die het boek kiest ook inleidt. Is eigenlijk ook wel logisch, maar oh, wat is het eng.

Vanaf nu lees ik spaar de spotvogel met tegenzin. Er is nu een enge avond verbonden aan het verhaal. Ik ben in dubio. Zal ik mailen dat ik het niet zie zitten om in te leiden? Maar hoe verwoord ik dat dan? Zal ik me op de avond zelf ziekmelden of gewoon niet komen? Of zal ik het gewoon tóch doen.

Er dient zich een optie 4 aan. Mijn zus stelt voor om samen op vakantie te gaan. En tja, ik kan er niks aan doen, maar de boekenavond valt in de week dat mijn zus vrij is. Opgelucht mail ik K. weer. Ik kan helemaal niet die avond, zou iemand anders de inleiding kunnen doen? Ik ben blij met deze oplossing. Mijn probleem is weg, en een vakantie is gewoon een goede reden om absent te zijn. Maar dan mailt K. weer.

Ik ben al de derde die afmeldt, op een groep van 6. Er is dus besloten de hele avond niet te laten doorgaan, en de spotvogel tijdens de tweede bijeenkomst te bespreken. Tja. Ik kan moeilijk nog een keer op vakantie gaan. Moet ik het dan maar gewoon doen? Ik maak alvast een paar aantekeningen bij het met tegenzin lezen van het boek dat ik in andere omstandigheden vast heel mooi had gevonden.

Met het verstrijken van de tijd worden de corona-regels strenger. Huishoudens mogen nog maar 3 mensen op bezoek hebben, in andere settings geldt een maximum van 30. Zou het…. niet doorgaan? Ik begin er op te hopen, zeker als er een mailtje komt van een van de andere leden: ‘Ik vond het een mooi boek, maar deze avond gaat vast niet door.’ Ik haal alvast opgelucht adem, maar wacht toch op definitieve bevestiging van het bestuur. Dan mailt K. weer: Nee hoor, het gaat gewoon door. We zijn een kleine groep en er is ruimte genoeg om ver uit elkaar te zitten.

Even speel ik met de gedachte me af te melden. Het is in deze omstandigheden best legitiem om niet bij een groepsbijeenkomst te willen komen. Maar dat zou niet de echte reden zijn. Ik kan me natuurlijk ook ziek melden. Dat is heel makkelijk, kan al bij een kleine verkoudheid. Of… En dat is de optie die ik kies:

Ik ga gewoon! Ik ga er niet op focussen dat ik het eng vind, maar ik ga er op focussen dat het fijn is dat ik mijn boekenclub na ruim een half jaar weer zal zien. Ik ga me gedegen voorbereiden, zodat ik het vertrouwen krijg dat ik kán inleiden. Bij bijbelstudie heb ik ook een keer ingeleid, en dat ging goed. Ik houd mezelf voor dat dit vast ook goed gaat. Nee, ik ga deze angst niet uit de weg. Ik ga mijn boek uitlezen, me voorbereiden, en een leuke avond hebben.

De avond is een succes. We zijn met zijn zessen. Ik weet het boek uit mijn hoofd samen te vatten, en ik weet achtergrondfeiten over het boek te noemen. De avond is leuk en gezellig, en langzaam begin ik me te ontspannen. Na afloop krijg ik meerdere complimenten dat ik het zo goed deed. Wat ben ik blij dat ik dit gedaan heb.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s