Perspectief

Het begint met de Libelle. Een kennis houdt een exemplaar voor me achter met een interview met een autist, en zegt tegen mij: er werd in dat artikel een website genoemd waar jij misschien iets aan hebt. In de categorie website over autisme verwacht ik een lijst met tips, misschien iets over een coach of nieuwe therapie, maar niet een website over werkbemiddeling.

Waarom geeft de kennis mij deze link? Ik ben toch helemaal niet op zoek naar werk? Ik heb al jaren geaccepteerd dat betaald werk er voor mij niet inzit. Niet in de nabije toekomst. Ik heb veel te weinig energie, van mijn vrijwilligerswerk moet ik altijd een dag bijkomen, en dat is maar een halve ochtend. Waarom type ik de link over in mijn browser? Ik ben toch helemaal niet op zoek naar werk? Waarom pluis ik de website zo erg uit dat ik zelfs weken later details van wat er op staat uit mijn hoofd kan weergeven?

Misschien komt het door wat er een paar weken geleden tegen me gezegd werd. Door verschillende mensen, op verschillende manieren. ‘Wat heb je voor plannen voor de toekomst? Wat zijn je dromen voor jezelf?’ Ik wist het niet, maar de vragen brachten me aan het denken. Ik wil weer iets. De laatste jaren heeft mijn leven om therapie gedraaid, om aan mezelf werken. Ik ben nu uitgetherapied, met nog één afspraak per maand. Ik heb de laatste jaren hard aan mezelf gewerkt, en veel van mijn therapiedoelen bereikt. Ja, ik worstel nog steeds met overprikkeling en angst, maar ik kan mezelf veel beter uitleggen, op de juiste momenten de situatie verlaten en hulp vragen waar dit nodig is. Ik ben tevreden met waar ik nu ben en hoe mijn leven is ingericht, maar ik heb lang geen plannen voor de toekomst gemaakt. Durfde ze niet te maken. Maar dat bevredigt me nu niet meer, het is tijd om nieuwe plannen en dromen te ontwikkelen.

De website uit de Libelle traint autisten in de ICT en zoekt een baan voor ze. Het begint te kriebelen. Zou ik dit kunnen? Zou dit mijn toekomst kunnen zijn? De opleiding van een paar maanden is 3 dagen per week. Veel te veel voor mij. Toch?? Maar een paar jaar geleden had ik 3 dagen per week therapie. Ik ging kapot en kon de rest van de week niets anders doen, maar het lukte wel. Ik besluit het bedrijf te mailen en te vragen over part-time opties. Dat het me (ondanks mijn angst) lukt om die e-mail dezelfde dag nog te verzenden zegt wel wat over hoe enthousiast ik word van de gedachte. Maar helaas wil het bedrijf dat je 32 uur per week beschikbaar bent. Dat kan ik echt niet, dus ik parkeer mijn carrièredromen weer.

Maar het zaadje is gezaaid. Twee weken later heb ik een kleine vertaalklus, om een bevriende student te helpen. Ik vind het leuk werk, en het gaat me relatief makkelijk af. Dit zou ik kunnen, serieus, als part-time baan. Na een opleiding of cursus, bedoel ik, en met de juiste begeleiding natuurlijk. Weer begint mijn werk-zoek-idee te kriebelen, en dit keer kom ik een bedrijf tegen dat autisten naar werk helpt, en maar 16 uur per week als minimumeis verwacht. Dat zou ik misschien wel kunnen. En ineens heb ik weer een droom. Ik weet wat mijn eerste plan voor 2021 gaat zijn. Ik ga serieus werk maken van het nadenken over en het zoeken naar… betaald werk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s