De derde keer

De eerste keer was op 10 mei 2011. De dinsdag na de meivakantie. Ik zou vandaag weer met studeren beginnen. Ik zou goed mijn best doen, dit keer zou ik wél goede cijfers halen. Maar eerst nog even mijn plantjes water geven. In de vakantie had ik een houten kasje gebouwd, en dat had ik gisteren op het andere eind van het dakterras gezet, waar de meeste zon was. Nu had het echter geregend, en het dakterras stond blank. Door het water liep ik naar mijn planten. Ik moest goed opletten, want het was verradelijk glad… En daar lag ik. Ik registreerde mijn gil eerder dan dat ik doorhad dat ik viel of pijn had. Doordat er een paaltje stond, kon mijn been niet rechtvooruit vallen. Mijn knie was 90 graden gebogen… de verkeerde kant op.

Er volgden twee ambulances, een ziekenhuisopname, en een lange revalidatie, daar zal ik je dit keer niet al te veel over vertellen. Dokters en fysiotherapeuten die mijn dossier haast niet geloofden omdat een knie helemaal niet uit de kom kán. Ik leerde weer lopen en ik verruilde mijn studentenhuis voor mijn eigen studio. En daar gebeurde het opnieuw.

De tweede keer was op 10 mei 2016. Of eigenlijk was het al na middernacht, dus je zou ook kunnen zeggen dat het de dinsdag na de meivakantie was. Ik zou naar bed gaan, had mijn broek al uitgetrokken. Dit keer was er geen gladheid, geen enkele reden om te vallen… Maar daar lag ik. Precies 5 jaar later, precies dezelfde verwonding. Precies dezelfde ambulancechauffeur, die me zich nog kon herinneren. In mijn verwarde door pijnstillers veroorzaakte staat haalde ik heden en verleden door elkaar. Ik was hier al geweest, ik had dit al gedaan. Ik was terug in de tijd geplaatst, herbeleefde een moeilijke dag.

Het is nooit meer goed gekomen met mijn linkerknie. Als ik hem te lang buig, doet hij pijn. Als ik hem te lang strek, doet hij pijn. Het fijnst lijkt mijn knie het te vinden om te fietsen, waar buigen en strekken voortdurend worden afgewisseld. In het ziekenhuis wisten ze niet veel bemoedigends te zeggen. Mijn knie zal altijd zwak blijven, en niemand kan garanderen dat dit niet nog een keer gebeurt. En dat brengt ons bij de derde keer.

De derde keer, dat was zodra ik weer zelfstandig liep. De derde keer was vandaag. De derde keer, dat was elke dag tussen het gebeurde en vandaag. Iedere keer als ik mijn knie voel, iedere keer als ik een onverwachtige beweging maak, of mijn evenwicht even lijk te verliezen. Duizenden keren is het al gebeurd… in mijn hoofd. Ik maak een snelle berekening. Heb ik mijn telefoon binnen handbereik, of moet ik er naar toe kruipen, net als bij de tweede keer? Zijn er mensen in de buurt die kunnen helpen? Iemand die de deur open kan doen voor het ambulancepersoneel? Ga ik weer bij mijn ouders revalideren, of blijf ik dit keer in mijn apartement, waar immers een lift is? Drie keer per dag schiet het door mijn hoofd, dat het gebeurt, nu, dat ik daar weer lig, dat ik weer opnieuw moet leren lopen. Drie keer per dag blijkt er uiteindelijk niets aan de hand te zijn. Maar niemand kan zeker weten dat hij niet komt. Dus ik blijf ‘m verwachten, die derde keer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s