Datingperikelen

In 2020 kwam ik op een datingsite terecht. Eerst een gratis abonnement, later besloot ik op een aanbieding in te gaan en te betalen. Tjonge, wat een wereld. Het is voor een thuiszittende autist bijna de enige manier om een potentiële partner tegen het lijf te lopen, dus ik bleef het proberen. Maar, ik vond het hele proces best wel behoorlijk moeilijk.

Moeilijkheid 1: Je kunt door de profielen kijken die het best bij je passen, of door de profielen die op dat moment online zijn. Hoe beslis je wie je wilt benaderen? Omdat ik in de coronacrisis niet ver wilde reizen, concentreerde ik me op mannen die in de buurt woonden, en ongeveer mijn leeftijd hadden. Maar als iemand van verder weg míj als eerste aansprak, tja, dan toch maar gewoon netjes berichtjes sturen en diegene ‘een kans geven’.

Moeilijkheid 2: als je besloten hebt op iemand te reageren, wat zeg je dan? Dat is iets waar ik maandenlang mee heb geworsteld. Een gewoon hoi is niet specifiek genoeg. Een geïnteresseerde vraag is beter maar wát zeg je dan? Ik deed hard mijn best, door iets te zeggen over een foto of een profieltekst, maar oh wat was dit moeilijk. En ik zal het ook wel niet goed gedaan hebben, want de meeste mensen reageerden simpelweg niet op mijn poging tot contact.

Moeilijkheid 3: er is contact. Hoeveel vertel je over jezelf? Ik ben chronisch ziek en gehandicapt, en soms is mijn leven best pittig. Niet iets om te koop mee te lopen als je jezelf wilt verkopen (en zo voelt het op een datingsite; je bent je eigen koopwaar). Maar ook te grote thema’s om te verzwijgen, je wilt ook niet liegen. Daar een evenwicht in zoeken is lastig.

Moeilijkheid 4: Sommige mensen doen gewoon gek. Heel veel mensen deden na drie dagen (of minder) chatten al alsof ze in mij de ware gevonden te hebben, om dan na nog een paar dagen nooit meer iets te sturen. Dat vond ik verwarrend. Ik neem mensen serieus en letterlijk, en als iemand (snel) over een gezamenlijke toekomst begint ben ik daarvan behoorlijk ondersteboven. En dan wordt ik vervolgens genegeerd en vraag ik me af wat er gebeurd is. Het duurde een tijdje voor ik te snelle liefdesverklaringen minder serieus begon te nemen. Andere gekke dingen: Iemand maakte zich zorgen over ons gezamenlijke inkomen in onze relatie, en begon zich als jobcoach te gedragen en me meerdere vacatures en cursussen toe te sturen. Iemand maakte zich heel veel zorgen over het feit dat ik vegetariër ben, want dan wist hij niet hoe hij voor me moest koken. En weer iemand anders wilde dat ik op de webcam de hele tijd aan mijn lippen likte en selfies voor hem maakte. Ik voelde me hier ongemakkelijk bij, maar vond het moeilijk nee te zeggen. Weer iemand anders, die ik over mijn chronische ziekte verteld had, werd boos als ik na uren videobellen zei dat ik moe was. Hij zei: ‘hoe kun je later onze kinderen verzorgen als je al te moe bent om met mij te praten?’ Het ergste vond ik nog de jongen die helemaal vol van me was, met wie ik echt een superklik dacht te hebben, maar die een dag later zei dat hij bij nader inzien iemand wilde daten met ongeveer de helft van mijn gewicht.

Moeilijkheid 5: Afspreken! De meeste mensen waren geïnteresseerd om me snel te ontmoeten, maar ik was niet bereid om te reizen in coronatijd. Dat was lastig. Uiteindelijk heb ik maar één date gehad, een jongen die om mijn adres vroeg en die een uur later ineens onaangekondigd voor de deur stond. Ik had letterlijk niet eens een broek aan toen de deurbel ging. Eh, leuk dat je kwam, maar kondig zoiets aan, zeker bij de eerste date.

Moeilijkheid 6: Iemand afwijzen. Weet ik veel wat ik voel. Ik liet me heel erg leiden door de interesse van de ander. Wanneer weet je zeker dat het tijd is om een punt achter een chat te zetten? En als je weet dat je niet verder wilt met iemand, hoe geef je dat dan aan? Ik liet ze meestal maar gewoon voortduren, en gelukkig verloor de ander meestal snel de interesse. Éen keer heb ik een net briefje geschreven, met argumenten waarom we niet bij elkaar pasten, maar uiteindelijk heb ik dat nooit durven sturen. Tegen iemand anders zei ik dat de klik er gewoon niet was. Hij blijf doorvragen wat er dan precies niet goed was, en uiteindelijk zei ik dat ik miste dat hij geen gevoel voor humor had. Hij begon hierop over Mister Bean te praten, wat voor mij alleen nog maar bevestigde dat we geen klik hadden.

Moeilijkheid 7: Ja zeggen. Toen was er ineens iemand die ik gewoon leuk vond. Die geen rare dingen zei of deed, maar lief en begripvol was. Die zelfs spontaan boeken over autisme begon te lezen zodat hij beter rekening met me kon houden. Die de eerste date netjes aankondigde, en aan mij het initiatief voor aanrakingen liet. Iemand die wist van mijn ziekte, beperking en werkloosheid, en daar allemaal geen redenen in zag om géén relatie te beginnen. Iemand met wie ik al gauw uren per dag videobelde zonder moe te worden, en als ik niet mét hem praatte, praatte ik over hem. Ik wist dat de vraag zou komen, en welk antwoord hij van mij hoopte. Maar, hoe zeg je ja tegen iemand? Hoe weet je zeker dat je verliefd bent, en dat iemand de juiste keuze is? Ik vond dit net zo moeilijk als iemand afwijzen. Maar, die vraag kwam, hij spreekt geen Nederlands, dus het was: do you want to be my girlfriend? En toen wist ik welk antwoord juist was: Yes, yes, yes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s