Bingo!

Elke drie weken heb ik een leuk uitje, gewoon bij mij thuis. Op tv lezen Mark en Hugo voor dat de maatregelen blijven, dat er toch weer niet versoepeld kan worden, en ik word helemaal enthousiast. Misschien vragen mijn buren zich inmiddels af waarom ik telkens ‘BINGO’ roep als er een persconferentie is. Zegt Hugo met een bezwaard hart dat de Engelse variant verder oprukt? Ik maak blij dat hokje geel op mijn bingokaart. Kan de avondklok toch niet worden afgeschaft? Fijn! Ik kan avondklok wegstrepen. Een paar uur vóór de persconferentie maak ik mijn bingo-kaart, en probeer ik te voorspellen wat er die avond gezegd gaat worden. En ik word er steeds beter in. Ik heb nog geen volle bingokaart gehad, maar wel al een aantal keer maar 2 of 3 vakjes leeg moeten laten. En ik speel niet alleen, mijn moeder, broer en zus geven via een groepschat door welke woorden zij horen. Het houdt me scherp, het zorgt ervoor dat ik de persconferenties met aandacht bekijk. Ik ben tijdens de uitzending gericht op mijn bingokaart, en de ellendige dingen die Mark en Hugo zeggen worden bijzaak. Het gaat er immers om dat ze de juiste woorden gebruiken!

Bingokaart 23 maart.
Bingokaart 18 oktober

Want ellendig is het. In december neem ik van mijn vrijwilligerswerk afscheid voor drie weken, de kerstvakantie, uiteindelijk zal het drie maanden worden dat ik werkloos thuis zit. Gelukkig voor mij besluit het archief half maart gewoon weer vrijwilligers toe te laten, onder strenge voorwaarden. In die tijd thuis gaat het eerst steeds slechter, ik mis het perspectief. Eind januari begin ik me af te vragen of dit het begin van een depressie is. Ik herken mezelf niet meer terug in deze somberheid. Het doet me denken aan al die keren dat ik depressief ben geweest. In februari verbeteren de dingen gelukkig weer. De lockdown raast onverstoord door, maar ik ontmoet Edward, met wie ik al gauw een serieuze relatie blijk te krijgen. Nu heb ik telkens perspectief omdat ik kan uitkijken naar de weekenden die we samen doorbrengen. Ook kijk ik uit naar de verkiezingen. Heerlijk vind ik de periode dat er extra content wordt gecreëerd door allerlei nieuwsmedia. De koortsachtige pogingen om met peilingen alvast te weten wat we 18 maart pas weten, de duidingen van elke zin die elke politicus uitspreekt, ik geniet er van. Mijn laatste perspectief komt door het vaccin. Maakte ik me in januari nog zorgen om mijn gewicht dat langzaam weer omhoog kroop (dit was voorspeld, maar daarmee niet minder vervelend), in februari bleek mijn BMI te stabiliseren op 41. Precies hoog genoeg om in de groep te zitten die als eerste AstraZeneca krijgt. Ik kan terwijl ik dit schrijf nog geen datum noemen waarop de naald in mijn arm gaat, maar ik weet dat ik eerder aan de beurt ben dan de gemiddelde Nederlander, en dat is een fijn gegeven. Na de vaccinatie, denk ik telkens maar, kan ik met het OV naar Edward toe, en zie ik hem veel vaker. Na de vaccinatie durf ik weer te winkelen, naar de kapper, en ga ik misschien serieus werk maken van mijn toekomstplannen. Na de vaccinatie is het tijd voor versoepelingen, in ieder geval in mijn eigen leven.

Mijn coronadip werd geen depressie, doordat ik op drie manieren weer perspectief kreeg. Niet iedereen heeft dat geluk. Ik heb te doen met mensen in lockdown, quarantaine, thuisonderwijs en eenzaamheid. Ik weet dat ik het lang niet het zwaarst gehad heb. Ik maak me zorgen om veel mensen, die ik persoonlijk ken, die ik via blogs ken, en die ik helemaal niet ken. Laten we hopen dat mijn bingoavondjes binnenkort weer verleden tijd zijn, omdat er tijdens de laatste persconferentie gezegd wordt dat iederéén weer alles mag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s