Vaccinverlangen

December 2020. De vaccins zijn er, bijna. Begin volgend jaar begint het prikken. Kwetsbare mensen eerst. Ik kom in aanraking voor de griepprik, dus ik ga er vanuit dat ik (licht) kwetsbaar ben. Ik twijfel over mijn kerstplannen. Ga ik nu, met het OV naar mijn opa en oma, of wacht ik tot ik gevaccineerd ben? Ik reken er op dat dat binnen 2 of 3 maanden wel zal gebeuren, dus besluit ik nog even te wachten met mijn bezoek.

Ik wil heel graag een vaccin, omdat ik echt bang ben voor een besmetting. Niet omdat ik denk meer risico te lopen vanwege mijn gewicht of astma, maar wel omdat ik al een chronische vermoeidheidsziekte heb. Ik weet niet wat deze ziekte met mijn energielevels zou doen, en ik heb niet genoeg energie om er een deel van te verliezen.

11 februari. Ik zit op de bank Corina-dingen te doen als plotseling de telefoon gaat. ‘Huisarts’ zegt mijn scherm. Huh? Waarom zou de huisarts mij bellen? Gauw neem ik op. De assistente verteld dat ze die dag opdracht gekregen heeft om in kaart te brengen welke patienten met een BMI boven de 40 een vaccin willen hebben. Natúúrlijk wil ik een vaccin, daar zit ik nu al maanden op te wachten! Wat ben ik blij die dag! Een paar uur later komt het pas in het nieuws: mensen met een BMI van boven de 40 worden zo snel mogelijk met AstraZeneca geprikt. Ik wil weten wanneer, maar dat kan ik nergens vinden. Wel dat het per provincie gaat, en Zeeland als eerste mag.

25 februari. Ik heb een website gevonden met informatie die bedoeld is voor huisartsen, en daar houd ik nu in de gaten hoe het met het vaccineren van mijn doelgroep gaat. Inmiddels hebben de drie zuidelijkste provincies vaccins gekregen, de rest zal spoedig volgen.

8 Maart. Ook Utrecht en Flevoland mogen vaccineren. Overijssel, waar ik woon, ligt niet noordelijker dan Flevoland, dus ik vraag me af waarom zij eerst mogen. Zal wel met inwoneraantal en vaccinvoorraad te maken hebben. Maar, ik ben nu toch echt bijna aan de beurt!

14 Maart. Het prikken met AstraZeneca wordt tijdelijk stopgezet. Ooh, wat baal ik! Voor zover ik het kan inschatten wegen de nadelen van AstraZeneca niet op tegen de voordelen. Ik wil gewoon geprikt worden.

18 Maart. Het prikken wordt weer hervat! Fijn nieuws zeg. Nu terug naar de vraag: wanneer mogen huisartsen in Overijssel het vaccin bestellen?

30 Maart. Mijn vriend krijgt een telefoontje van zijn huisarts met een tijdstip. Hij gaat geprikt worden! Nieuws waar ik net zo blij mee ben als wanneer ik zelf geprikt zou mogen worden. Ik kijk weer op de website van huisartsen en zie dat Friesland inmiddels ook al mag bestellen. Ehm, dat ligt toch echt ten noorden van Overijssel. Als we van zuid naar noord gaan, waarom is mijn provincie dan nog steeds niet aan de beurt geweest?

1 April. Er was al een paar dagen gedoe over de vaccinvoorraden in Nederland. Er zou te veel AstraZeneca op de planken blijven liggen, en vandaag wordt daar eindelijk iets aan gedaan. Alle overige provincies mogen vaccinaties voor mijn doelgroep bestellen. Yes! Mijn huisarts is precies deze week op vakantie, maar ik hoop dat iemand in de praktijk dit toch regelt. Dan gaat ze na Pasen afspraken inplannen, en ben ik het eind van die week, of de week erna, eindelijk geprikt? Wat een opluchting.

2 April. De gevallen over trombose na AstraZeneca zijn niet langer te negeren. Er wordt opnieuw een prikpauze afgekondigd. De al geplande afspraken van mijn vriend en mijn vader worden afgezegd, en mijn afspraak wordt helemaal nooit ingepland. Tegen een vriend omschrijf ik het zo: Het voelt alsof ik in een computerspelletje de finish al kon zien, maar toch weer helemaal aan het begin moet beginnen.

9 April. De prikpauze is officieel een prikstop. Ik zal géén AstraZeneca krijgen. Hugo de Jonge verzekert de media dat dit op z’n hoogst 1 of 2 weken vertraging zal oplevering voor de mensen in mijn risicogroep die nog niet geprikt zijn. Ik twijfel aan zijn woorden. Wie gaat mij prikken dan? En waarmee? De andere opties zijn Pfizer (moet extreem koud bewaard worden en daarom lastig voor huisartsen), Moderna (mag niet geschud worden en daarom lastig voor huisartsen) en Janssen. Ik reken dus op Janssen in mijn bovenarm, maar daarvan is net beloofd dat de eerste levering grotendeels naar het zorgpersoneel zal gaan.

12 April. Meerdere bijbelstudieleden vertellen blij dat ze gevaccineerd zijn of inmiddels een afspraak hebben. Zij wel. Dat is het voordeel van boven de 60 zijn.

13 April. Janssen besluit voorlopig geen vaccins meer aan Europa te leveren, na trombosegevallen. De moed zakt me weer in de schoenen. Weer een tegenvaller. Ik zie het niet meer gebeuren binnenkort…

13 April. Pas aan het eind van de persconferentie komt er een vraag over wat er nu met mijn risicogroep gaat gebeuren. Hugo de Jonge vertelt: Deze mensen worden morgen of overmorgen gebeld door de huisarts, met een uitnodiging om zelf een afspraak met een GGD te maken. Ik voel meer wantrouwen dan opluchting. Maar okee, dat is logisch. Ik zal dan toch met Pfizer en Moderna geprikt worden, en mijn beredenering dat dat niet door de huisarts gedaan kan worden klopt dus. Inmiddels is er een GGD-priktent op loopafstand van mijn huis geopend, dus dit is een prima oplossing. Moet ik alleen nog wachten op het telefoontje van mijn huisarts. Op de website met informatie voor haar staat nog helemaal niets over deze laatste ontwikkeling.

15 April. Ik kijk weer op de website voor huisartsen. Zij hebben gisteren een bief gehad. Als alles een beetje vlot loopt kan ik in de komende 2 weken gevaccineerd worden, zegt de website. Die ochtend tref ik een brief aan in mijn brievenbus. Het is mijn vaccinatie-uitnodiging! Het enige wat ik nu nog moet doen is een telefoonnummer bellen en een afspraak plannen. Ik vraag me af waarom dat via een telefoon moet, ik heb immers telefoonangst en zal vast niet de enige met dat probleem zijn. Maar goed, dit is wel belangrijk genoeg om mijn angst te overwinnen. Precies om 12 uur bel ik, en ik krijg een irritant wachtmuziekje te horen. Na 7 minuten bellen is het plotseling doodstil. Ik besluit op te hangen en terug te bellen, maar dat blijkt niet te werken. Ik neem mijn telefoon mee naar vrijwilligerswerk en bel elke 15 minuten. Maar het enige wat ik te horen krijg is een computerstem die zegt dat ik naar een niet bestaand nummer bel. Om 8 uur heb ik inmiddels 35 keer gebeld. De laatste keer bellen kreeg ik eindelijk wél gehoor, en kon ik het computergedeelte met privacytoestemming doorlopen. Maar toen het tijd was om me met een mens door te verbinden zei de computerstem dat het nu te druk was, en werd de verbinding verbroken. Nu is het callcentrum niet meer geopend, en is mijn enige optie het morgen weer proberen.

16 April. Precies als de klok van 7.59 naar 8.00 springt bel ik. Vandaag is de laatste dag dat mijn groep voorrang krijgt bij de GGD, als ik de brief goed begrijp. Ik moet dus echt gewoon een afspraak maken. Maar helaas, de telefoonlijn is alweer overbezet. Om 10.53, met mijn 43e telefoontje, lukt het me eindelijk om het computermenu te doorlopen, en er niet meteen uitgegooid te worden. Voor de tweede keer sinds het ontvangen van mijn brief krijg ik de zeer irritante luide wachtmuziek te horen, die nog irritanter gemaakt wordt doordat er telkens een stem de muziek onderbreekt met ‘Al onze medewerkers zijn op dit moment in gesprek, wij staan u zo snel mogelijk te woord.’ Al na een paar minuten wachtmuziek ben ik zo overprikkeld dat ik er hoofdpijn van krijg. Maar wat voor keus heb ik? Ik blijf aan de lijn. Na 10 minuten wachtmuziek krijg ik een sms: mijn maandelijkse belminuten zijn op. Ik heb er 50 per maand, en meestal is dat genoeg, maar nu heb ik ze alle 50 opgebruikt aan het niet maken van een vaccinafspraak. Nog 5 minuten later heeft mijn vader goed nieuws: na 108 minuten in de wacht staan heeft hij voor zichzelf een afspraak kunnen maken.

Om 12.21 schrik ik me wild: mijn wachtmuziek wordt onderbroken en ik heb een mens aan de lijn. Hij neemt zijn tijd voor me (ja, doe dat nou niet, er zijn nog meer wachtenden) en herhaalt alle informatie 3 keer. Hij plant mijn prikafspraken in: 3 mei en 9 juni krijg ik Pfizer. Als hij ophangt surf ik naar de site van mijn provider: kosten buiten belbundel: 25,62 euro. En dan zeggen ze dat het vaccin gratis is…

02 mei. Ik fiets alvast langs het gebouw. Als ik de ingang al een keer gezien heb, gaat deze autist zich net wat minder zorgen maken. het liefst zou ik ook binnen kijken, maar dat zou je dan moeten vragen, en dat durf ik niet. ’s Avonds zoek ik alvast alle papieren bij elkaar die ik nodig heb. Een e-mailbevestiging, een medicatieoverzicht, een brief van mijn huisarts, en een op vaccindag ingevulde vragenlijst. De vragen moet ik allemaal met nee beantwoorden, behalve vraag 9. Over vraag 9 twijfel ik. ‘Heeft u ooit een ernstige allergische reactie gehad?’ Maar de vragenlijst legt nergens uit wat haar definitie van ernstig is. Ik heb genoeg allergische reacties gehad. Maar wat is ernstig? Uiteindelijk overleg ik met mijn moeder en besluit ik de vraag open te laten. Maar het maakt me bang en onzeker. Wat nou als ik morgen in problemen kom omdat ik de vraag niet heb beantwoord? Het maakt me boos. Waarom is de vraag niet duidelijker opgesteld? Vol twijfels ga ik naar bed.

03 mei. Vaccindag! Een half uur voor mijn wekker sta ik naast mijn bed. Vandaag gaat het gebeuren. De trui die ik vandaag aan trek ligt al maanden klaar: Een trui die mijn linker bovenarm bloot laat. Ik controleer drie keer of ik alle papieren heb, en wandel naar de vaccinatietent. De tent is rumoerig. Ik kom binnen, en mijn bril beslaat zo erg dat ik niet zeker weet hoe ik moet lopen. Of het is gewoon niet duidelijk aangegeven. Als iemand mijn papieren controleert begin ik over vraag 9, maar hij is slechts een beveiliger. Ik mag mijn vragen aan de volgende persoon stellen. Die vrouw staat 3 meter verderop, maar in de looproute is het 15 meter. Zij vindt al mijn allergieën ernstig, en schrijft ze allemaal op bij vraag 9. Omdat ik zoveel allergieën heb, moet ik me eerst bij een balie melden. Daar moet ik best lang wachten, maar dit kan zittend. Aan de balie leg ik al mijn allergieën nogmaals uit, ja, ik heb astmamedicijnen bij me, en nee, medicijnen voor mijn ei-allergie bezit ik niet. Ik krijg een kaartje als bewijs dat ik door een medisch iemand gezien ben, en mag plaatsnemen in de wachtruimte van teststraat 6, slechts een wachtende voor mij. Even later zit er een naald in mijn arm.

Het kwartier wachten is een bezoeking, want de accoustiek van de tent is vreselijk, ieder geluid is hoorbaar. Bovendien is er ook nog muziek bij aangezet. Waarom muziek? Er hangen overal klokken en ik ben zelf verantwoordelijk voor het uittellen van een kwartier (de vrouw die na mij geprikt werd ging eerder dan ik weg, dus een van ons heeft daarbij toch een fout gemaakt). Er komt nog een beveiliger naar me toe die zegt dat mijn mondkapje af moet ‘want ik moet het zien als je lippen blauw worden’. En na deze mededeling gaat de beveiliger met zijn rug naar me toe staan, gelukkig viel er bij mij niets blauws te zien. Om kwart voor 10 loop ik opgelucht de tent uit. Ik heb mijn vaccin binnen! Nu nog een paar weken geduld voor prik nummer twee.

4 mei. Geen bijwerkingen! Mijn prik is binnen, en alles gaat goed. Ik ben blij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s