Het mooiste probleem

Wat is het probleem? Ik twijfel of probleem het juiste woord is, het is allereerst iets wat ontzettend leuk is. Maar, het woord probleem klopt wel, want het voelt alsof er is losgeslagen is. Er verandert te veel tegelijkertijd, dat is het probleem.

Ik hou van voorspelbaarheid. Dat heb ik nodig. Ik zeg weleens: ik kan best flexibel zijn, als ik het maar van te voren weet. Veranderingen incasseren kan ik best, maar het kost me een hoop energie. Energie die ik vaak niet heb, of als ik ze heb, energie die ik beter aan iets anders had willen ‘betalen’.

Maar de eerste paar maanden van 2021 verandert er veel. Niet veel, groot. Er is één hele grote verandering, waar ik zelf voor gekozen heb. En die grote verandering is als een steen die in een vijver is gegooid. De rimpels zijn alle kleine veranderingen, die door de grote verandering teweeg zijn gebracht. De grote verandering is fijn, en was mijn keuze. De kleine veranderingen… Ik vind ze lastig.

Ik waste altijd op zaterdag. Dat was een heilige regel. Al liep mijn hele huishouden in de war, en had ik nergens energie voor, zaterdag was wasdag. Tot nu. Ineens breng ik zaterdagen met mijn vriend door. Ik schipper nu een betje tussen meerdere wasdagen. De ene week sla ik wassen helemaal over, waardoor ik een week later genoodzaakt ben twéé wasdagen te hebben. De ene week was ik op maandag, de andere op donderdag. De logica is zoek. Ik moet een nieuw ritme vinden. Een vast moment ontdekken waarop ik elke week genoeg tijd en energie heb om de was te doen.

Ik was het weekend altijd alleen thuis, en behalve de was hoefde ik dan nooit iets te doen. Oplaaddagen, met podcasts en televisieseries. Ineens, ik zei het al, breng ik het weekend door met mijn vriend. Weekenden zijn niet langer om uit te rusten, het zijn dingen waarván ik moet uitrusten. Ik probeer nu mijn maandag en vrijdag leeg te houden, maar het voelt nog niet ideaal.

Weekenden zijn uitputtend. Zowel mijn huis als zijn huis worden blootgesteld aan te veel geluiden. Alleen thuis verberg ik mijn oren in een koptelefoon, maar als hij er is zou dat asociaal zijn. Geluiden kosten energie. Sociaal doen kost energie. Reizen (naar zijn huis en weer terug naar huis) kost energie. Hoe leuk het ook is om een vriend te hebben, ik heb hem nog nooit gezien zonder achteraf compleet gesloopt te zijn. Ja, dit is een probleem.

Ik moet hersteltijd inplannen na samen-tijd. Maandagen heb ik nu leeggepland, maar eigenlijk is dit niet genoeg. De rest van de week voel ik dat ik me van afspraak naar afspraak sleep, terwijl mijn huishouden weer helemaal spaak loopt. Eén dag hersteltijd is niet genoeg, maar ik heb het er ook nog niet voor over om dingen uit mijn vaste programma te schrappen, alleen maar omdat ik verkering heb,

Ik ben me meer bewust van mijn handicaps als ik bij andere mensen, inclusief mijn vriend, ben. Iemand vroeg me laatst of, als de terassen weer opengingen, mijn vriend en ik daar heen zouden gaan. Ik hoop het niet. Terassen zijn voor mij niet leuk. Tussen ademnood van de rokers, hoofdpijn van het zonlicht, en een menukaart vol obstakels want allergieën, snap ik niet wat ik op een terras te zoeken heb. Mijn vriend is heel begripvol, maar ik voel me snel schuldig. Neem ik hem een terras of een ander uitje af door míjn handicap? Gelijk het eerste weekend wilde hij samen naar de supermarkt gaan. Dat is heel praktisch als je elkaars eet-voorkeuren nog niet kent, maar ik moest zijn voorstel afslaan. Een supermarktbezoek duurt niet zo lang als dat een supermarktbezoek duurt, het duurt de hele avond, want ik heb vele uren hersteltijd nodig.

Mijn vriend is extreem netjes, en ik heb de executieve functies van een fruitvlieg. Hij heeft zijn eigen gezondheidsklachten, maar zijn huis is vlekkeloos. Gelijk het eerste weekend samen sprak hij verbazing uit hoe weinig ik opruimde. Ja, hallo, ik was 100 procent van mijn energie aan het uitgeven aan autisme maskeren en sociaal doen (ik weet niet zo goed hoe ik sociaal kan doen zonder mijn autisme deels te camoufleren). Om dan ook naar aandacht en energie voor opruimen te hebben, was me even te veel. Maar als ik niet opruim als ik bij hem ben, gaat hij het doen. En dat is gewoon niet eerlijk. Ik wil ook gewoon mijn aandeel in het schoonmaken hebben, of ik nou bij hem of hij bij mij is, dus probeer ik hier extra aandacht voor te hebben. Maar de energie die me dat kost gaat weer ten koste van andere dingen.

Ik heb duidelijke planningen, soms op papier, maar altijd in mijn hoofd. Ze zijn belangrijk voor me, als autist moet ik weten waar ik aan toe ben. Maar mijn vriend denkt nooit verder dan een dag vooruit. Zijn baas ook al niet. Komt hij dit weekend? Dat kan hij pas op vrijdag vertellen, dan pas weet hij of hij zaterdag moet werken. Gaan we vanmiddag wandelen? Dat zien we vanmiddag wel. Zullen we anders nu spontaan naar een winkel gaan? Hij is flexibel, en ik heb hem al een paar keer geprobeerd uit te leggen dat ik duidelijkheid echt nodig heb. Maar het landt niet. En ik wil ook niet dat hij altijd maar rekening met mij moet houden. Maar, de flexibiliteit die hij van mij verwacht, kost me (te) veel energie.

Dit is het mooiste probleem dat ik ooit gehad heb. Ik heb niet alleen zelf voor deze relatie gekozen, ik ben er ook ontzettend blij mee. Mijn vriend is werkelijk zo leuk en begripvol dat het mijn voorstellingsvermogen te boven gaat. Mijn problemen zijn in twee onderwerpen op te knippen: verandering en energie. Verandering is een kwestie van wennen. Ik vind heus wel een nieuw ritme voor de was. Ik leer heus wel accepteren dat ik in de weekenden niet meer alleen ben. Neemt met het wennen aan de veranderingen ook mijn hoeveelheid energie toe? Ik weet het niet. Maar hoeveel energie het me ook kost, hij is het waard.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s