Woondromen

Het huis waardoor ik geobserdeerd wordt, staat aan de andere kant van de rivier. Mijn huidige woning is een apartement, op de middelste verdieping. Het staat aan een drukke weg, die absurd smal is, zodat de geluiden tussen dit en het andere gebouw in worden gemaakt door een soort echo-effect versterkt worden. De muren en de plafonds zijn kennelijk dun genoeg om mijn gamende buurman en de tv van de bovenburen constant te horen. In de badkamer, waar een gedeeld ventilatiesysteem is, is het zelfs zo gehorig dat ik gesprekken en andere dingen die in badkamers gebeuren letterlijk kan verstaan. Tot overmaat van ramp heb ik sinds een jaar rokende onderburen. Wat betekent dat zodra zij de ramen open doen, ik de mijne dicht moet doen, wil ik blijven kunnen ademen.

Ik overleef mijn eigen woning alleen door constant een noisecancelende koptelefoon te dragen, en ’s nachts oordoppen. Al jaren stalk ik de website van de sociale woningverhuur, maar ik moet geduldig wachten en inschrijfduur verzamelen. Een rijtjeshuis gaat gemiddeld voor 8,5 jaar inschrijfduur weg, en ik zit nu pas op iets meer dan 4 jaar. Zucht…

Het huis waarvan ik droom staat op een doodlopende weg. Aan de achterkant van het huis is een begraafplaats. Ik heb het nooit gezien, maar ik bedacht me twee jaar geleden al dat ik hier graag zou willen wonen, toen een vergelijkbaar huis op de woningsite stond. Nu is dit huis aan de buurt om verhuurd te worden, en in plaats van naar de inschrijfduur te kijken, is het een loting.

Ik stalk het huis sinds ik weet dat het te huur komt. Ik heb op google maps gekeken. Ik heb op de concurenten van google maps gekeken. Ik zoomde in op satelietbeelden, ik wilde weten of er een schuur bij het huis staat. Ik wilde weten hoe groot de tuin is, hoeveel ramen er in de keuken zitten. Ik zocht de route naar de dichtsbijzijnde supermarkt op, en checkte de tijdtabel van de dichtsbijzijnde bushalte. Ik maakte lijstjes met redenen waarom ik dit huis wel (20 redenen) of niet (10 redenen) zou moeten willen.

Het heeft een voor- en een achtertuin, die nu betegeld zijn. Het heeft een dichte keuken (iets wat ik graag wil), twee slaapkamers en een vlizo-zolder. Het is een hoekwoning, dus ik deel maar met één buur muren (en dan maar hopen dat de buren stil en/of de muren dik zijn). Het is een oud huis, maar in 2017 is een deel van het dak compleet vernieuwd.

Ik kopieerde de plattegrond van de woning in paint, en tekende mijn eigen meubels er in. Toen besloot ik dat ik een nieuwe bank en boekenkast wilde, zocht de mooiste uit, en bestuurde zelfs de instructies om van een ikea-bouwpakket een Kallax te maken. Daarna begon ik naar gordijnen te kijken, maar daar kwam ik niet ver mee zonder eerst de ramen op te meten.

Ik maakte lijstjes, met wat ik te doen zou hebben zodra ik wist dat ik de woning kreeg, van dozen kopen tot huur opzeggen. Van bedrijven aan wie ik een adreswijziging zou moeten doorgeven. Kortom, ik deed álles wat ik kon om me voor te bereiden op dit huis.

Het enige wat ik nu nog te doen heb is wachten. De loting is gesloten, 272 mensen hebben gereageerd. Ik maak een kans van 1 op 272 om goed nieuws te horen. Die kans is te klein om ergens op te rekenen. Ik troost mezelf met de gedachten dat iemand van 272 woningzoekers vandaag goed nieuws krijgt, en heel gelukkig gaat worden in een ontzettend mooi huis. En al mijn lijstjes? Die bewaar ik gewoon. Want ooit komt de dag dat ook ík een huis toegewezen krijg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s