Ik kan (nu) niet praten

Het is acht uur, dus ik druk op de knop op mijn beeldscherm. De videobelknop. Mijn vriend verschijnt in het scherm. Iedere avond praten we zo… behalve vandaag. Hij zegt hallo, ik zwaai naar de camera. Hij vraagt hoe het gaat en ik steek mijn duim op. Hij vraagt waarom ik niet praat, en ik schud mijn hoofd.

Het is een lange dag geweest, de laatste van een vermoeiende week. De dag werd afgesloten met een galsteenpijnaanval, die nu gelukkig weer achter de rug is. Ik wist niet dat ik niet zou kunnen praten, tot ik een videogesprek begon, en niet bleek te kunnen praten.

Ik ben niet bang of verbaasd, al heb ik dit nog nooit eerder op deze manier meegemaakt. Ik weet wat het is. Het is mijn hobby om over autisme te lezen, ik volg autisten op sociale media, dus ik weet dat dit soms gebeurt. Ik ben non-verbaal.

Sommige autisten praten nooit. Sommige autisten praten soms, maar brengen ook hele dagen in stilte door. Ik ben een autist die 99% van de tijd geen moeite heeft met praten, maar, op dit moment kan ik het niet.

Ik zwaai, ik knik en schud mijn hoofd, ik probeer mijn vriend duidelijk te maken dat er niets ergs aan de hand is. Dan bedenk ik me dat ik gewoon kan typen, en ik leg in een paar zinnen uit wat ik hierover weet. Ik weet niet veel, dus al gauw begin ik te googelen, en deel ik dit artikel.

Mijn arme vriend heeft pas na een uur door dat er uitleg en een artikel in de chat staan voor hem om te lezen. Al die tijd vraagt hij zich af wat er aan de hand is. ‘Wat is er vandaag gebeurd?’ vraagt hij telkens. Maar hoe leg je zonder te praten uit waaróm je niet kunt praten?

Toch is het voor mij geen vervelend gesprek. Ik geniet er van in stilte bij mijn vriend te zijn. Door het even niet te kunnen geef ik mezelf ook eindelijk toestemming om eens een tijdje stil te zijn. Ik hoef niets te zeggen. Ik hoef geen energie uit te geven aan het bedenken van woorden en ze op de juiste manier uitspreken. Ik lees op internet dat veel autisten gefrustreerd of bang zijn als dit ze overkomt, en dat kan ik me goed voorstellen. Maar voor mij voelt het goed, het voelt heel vreedzaam. Het voelt alsof er een onzichtbaar muurtje tussen mij en mijn spraakvermogen staat. Een muurtje dat me dwingt uit te rusten, na te denken, en bij mezelf te blijven.

Een muurtje dat me een paar uurtjes dwingt om stil te zijn. En ik vind het heerlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s