Boeken over autisme (6)

Uitlegmoeder – Janneke van Bockel

Dit boek heb ik al heel vaak links laten liggen in de bieb. Het was immers een deel twee, en ik kende deel een nog niet. ‘IJskastmoeder’ was duidelijk populairder, want die was telkens weg. Maar uiteindelijk heb ik beide boeken, op goede volgorde kunnen lezen. In dit boek gaat Janneke van Bockel verder waar ze was gebleven, en vertelt ze in korte stukjes (1-3 blz) over waar ze als ouder van een autistisch kind tegenaan loopt. Ze moet het kind in goede banen leiden, en regelmatig de boel sussen bij vrienden en leraren. Ook neemt ze ons mee door hulpverleningsland. Sommige stukjes zijn best heftig, er gebeurt een hoop naars, zeker op school, maar het boek behoudt meestal een positieve toon. Ik hoop op een derde deel!

Als je partner aspergersyndroom heeft – Maxine C. Aston

Ik ben sinds kort bezig met daten, en ik dacht dat dit boek me misschien zou kunnen helpen. Er zijn duizenden misverstanden tussen niet-autisten en autisten mogelijk, en hoe meer ik het perspectief van de niet-autist snap, hoe beter ik die moeilijkheden kan navigeren. Dus ik zette me over mijn weerstand tegen het woord asperger* heen, en begon te lezen. Maar helaas vertelde bijna ieder hoofdstuk hetzelfde: je partner met asperger is moeilijk, koppig en snapt niet wat hij/zij fout doet. Pas in het laatste hoofdstuk werd genoemd dat (je partner met) asperger ook postieve kwaliteiten heeft, maar hier werd verder niet op ingegaan. Er werd constant benadrukt hoe moeilijk het leven met een aspergerpartner is, en dat je met communicatie en relatietherapie kunt proberen de partner jouw kant van de zaak kunt laten zien. Natuurlijk komen er met autisme soms moeilijkheden en onbegrip voor, maar ik herkende me niet in het beeld dat hier geschetst werd;  van de asperger die zonder redelijkheid en zelflerend vermogen in het leven staat.

*Deze voetnoot werd zo lang dat ze haar eigen blogpost kreeg. Lees hier waarom ik asperger een stom woord vind.

Autisme – verklaringen van het raadsel – Uta Frith

Deze dikke wetenschappelijke pil stamt uit 1989, mijn geboortejaar. Het was interessant om te lezen hoe ze toen over autisme dachten en hoe ver het onderzoek was. Toch zou ik dit boek niet aanraden. Het is een wetenschappelijk boek, niet makkelijk om doorheen te komen. Veel ideeën zijn inmiddels ouderwets te noemen, en meerdere keren werd ik boos van wat ik las, omdat ik het idee kreeg dat autisten als probleem werden beschouwd.

Paaz & Up – Myrthe van der Meer

Deze twee boeken bespreek ik in een keer. In Paaz wordt een jonge vrouw opgenomen op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis, in Up komt ze er opnieuw terecht. In het eerste boek wordt er voorzichtig geopperd dat ze autisme zou kunnen hebben, in boek twee blijkt ze een autismediagnose te hebben gekregen. Toch is autisme niet het hoofdonderwerp van de boeken, autisme is immers niet de reden waarom ze is opgenomen. Ik heb beide boeken met veel plezier gelezen. Ze waren open over psychisch lijden, maar stonden ook vol humor. De korte stukjes waren goed behapbaar voor iemand met mijn korte aandachtsspanne. Ook leuk dat je de mede-patiënten van de hoofdpersoon steeds beter leert kennen en zo verschillende psychische labels beter leert begrijpen. Zeker een aanrader.

Zondagskind – Judith Visser

Dit boek kwam in 2019 uit en ik had toen nog zoveel te lezen over autisme dat het verschijnen van dit boek een beetje langs me heen ging, dat het een door autisten bejubeld boek is, daar kwam ik eigenlijk pas achter toen deel 2, Zondagsleven uit kwam. Vanaf toen wilde ik beide boeken graag lezen, en toen ik Zondagsleven voor sinterklaas kreeg, heb ik Zondagskind daar maar zelf bijgekocht. Het leek me toch wel praktisch om bij het begin te beginnen.

En het boek begint ook echt bij het begin: De allereerste schooldag van de basisschool. De hoofdpersoon wordt zo door prikkels omgeven en ze begrijpt het nut van die hele school niet, dus ze besluit maar weer naar huis te gaan. En die thema’s blijven terugkomen in het hele boek: Overprikkeling, sociaal onvermogen en sociaal onbegrip. Jasmijn, de hoofdpersoon is alleen gemotiveerd als ze ergens het nut van snapt, en anders verzint ze gewoon een reden waarom een regel niet voor haar geldt. We leren haar goed kennen en leven mee vanaf die eerste schooldag tot het moment dat ze een op zichzelf wonende jonge vrouw is. Ik heb van elke bladzijde genoten. Wel vond ik het lastig dat Jasmijn soms dingen deed waarvan ik al zag aankomen dat daar slechte gevolgen op kwamen. Daar werd ik bang van en dan vond ik het lastig om door te blijven lezen. Maar gelukkig kwam het altijd weer goed. Zondagsleven, het vervolg op dit boek ligt voor me klaar, en ik heb heel veel zin om verder te lezen hoe het Jasmijn nu weer zal vergaan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s