Met een tuin

Ik ben alleen nog maar kandidaat. Ik heb het huis nog niet gezien. Ik heb het contract nog niet getekend. Ik probeer mezelf tot kalmte te manen, maar tevergeefs. Als ik het huis krijg, wil ik maximaal een maand dubbele huur betalen, en dus wil ik zo snel mogelijk verhuizen. Alles wat ik nu alvast uitzoek en voorbereid is dan alleen maar mooi meegenomen. Dus vergelijk ik verhuisbedrijven, regel ik alvast dozen, en begin ik alvast op te ruimen.

De week duurt lang, woensdagochtend ben ik officieel kandidaat, zaterdagavond zie ik de woning pas. Eerst loop ik er een rondje omheen. Het balkon is niet zo mooi meer als op google streetview, misschien moet ik het verven. Aan beide kanten is er tuin, van de onderburen. Maar ik heb wel mijn eigen woning, met een berging meteen naast de voordeur. Onder voorbehoud dan, ik heb nog steeds geen contract.

Bij binnenkomst ga je eerst een trap op. Een kale trap. Hier heeft duidelijk ooit vloerbedekking op gezeten, maar nu is het een lelijk zooitje. Wat jammer. In al mijn budgetberekeningen heb ik geen een keer aan trapbekleding gedacht. Boven kom ik erachter dat ook al het laminaat is weggehaald. Het ligt er nog, maar dan opgestapeld. De oude bewoner vertelt dat hij het liet liggen, maar de eerste kandidaat die kwam bezichtigen zei dat het eruit moest, en dat heeft hij nu gedaan. We balen er allebei van.

De keuken is klein, maar groter dan wat ik nu heb. Evenveel aanrechtblok, maar ruimte voor een koelkast én nog iets ernaast. Dat is fijn. De ramen zijn kleiner dan ik hoopte, maar dat geeft niet. En vanaf de bovenkant is het balkon nog steeds mooi en groot.

Ondertussen vraag ik naar de buren en of er weleens geluidsoverlast is. Nee, nooit. Daarom gaat de oude bewoner hier ook weg, hij mist de drukte van de binnenstad.

De badkamer is anders ingedeeld dan op de plattegrond staat. Dat verwart me even, maar het maakt natuurlijk niet echt uit. Het betekent wel dat de kast die ik in mijn hoofd al gekocht had (van het geld waarmee ik nu een trap moet bekleden) helemaal niet in de badkamer past. Goed, prima. Ik neem in gedachten afstand van de kast, en we gaan een tweede trap op.

De zolder is kleiner dan ik hoopte, maar wel mooi beschilderd. De inloopkasten zijn groot genoeg om in te wonen. Nou ja, voor mijn spullen dan.

We gaan weer naar beneden, en dan komt de echte verrassing. Die slecht onderhouden tuin vóór het huis is helemaal niet van de onderburen! Die wordt gewoon van mij. En in de schuur liggen nog 5 zakken potgrond. Die mag ik hebben als ik wil.

Thuis (eigenlijk al op de fiets naar huis) weet ik niet wie ik als eerste een berichtje moet sturen of bellen. Het is er stil, en ik krijg een tuin. Ik ben blij. Ik maak de papieren in orde en vergelijk de rest van de avond de verschillende manieren en kosten van het bekleden van een trap, en vind iemand die op zijn website beweert het voor een laag bedrag te doen. Hij woont dichtbij genoeg om geen voorrijkosten te berekenen.

Ik heb (op moment van schrijven) nog steeds geen contract, dus alles kan nog gebeuren. Maar ik heb het huis gezien en ik wil het. Een bovenwoning met een tuin, wie had daar van durven dromen?

(Ik heb besloten elke twee weken een update over mijn verhuisplannen te geven, de andere weken volgt er dan een normale blog over autisme. De verhuizing zal dus op papier wat langzamer gaan dan in het echt, maar dat geeft me tijd om na te denken over wat ik wil vertellen en hoe ik het verwoord.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s