Tuindromen

We gaan even terug in de tijd, naar afgelopen juni. 10 maanden geleden alweer. Iedere paar weken reageerde ik op een huis, en iedere paar weken leefde ik tussen hoop en vrees. Ik wilde zo ontzettend graag verhuizen, iedere plek leek me beter dan de plek die ik nu had. Het duurde gemiddeld twee weken tussen het moment dat de advertentie online kwam, en het moment dat ik zeker wist dat ik er niet zou gaan wonen. In die twee weken richtte ik telkens het hele huis in. In mijn gedachten, maar ook in paint, het computerprogramma. Ik kopieerde de plattegrond, en tekende er mijn meubels in. Ik wist precies hoe ik alles wilde hebben, en als er ruimte over was, ging ik op zoek naar nieuwe meubels. Ik kocht ze niet (niet verstandig als je niet weet of je het huis krijgt), maar bewaarde ze online, en vulde mijn toekomstige plekje alvast met hele mooie dingen.

In juni deed ik dit voor de zoveelste keer, bij een huis met een balkon. Dus ook het balkon moest worden ingericht, wat ik met veel plezier deed. Ik tekende een bankje, een tafeltje, en heel veel bloembakken. Ik was er zo blij mee! Ik houd van tuinieren, en stel dat ik dit huis zou krijgen, dan kon ik het voor het eerst echt buiten doen. En ik beredeneerde alvast: misschien is het maar goed dat ik geen tuin krijg. Ik zou niet genoeg energie hebben voor een hele tuin, maar een balkon is prima te behappen.

Ik mocht het huis bezichtigen. Zo ver was ik nog nooit gekomen in mijn woondromen. Het voelde alsof ik door mijn nieuwe huis liep, maar ik wist nog niet zeker of dat ook echt waar was. Ik maakte enthousiast foto’s van alles wat ik zag, dus ook van het balkon. Pas aan het eind van de rondleiding (de vorige bewoner liet me alles zien) wees hij me op de tuin. Die had ik natuurlijk al wel gezien, ik was al meerdere keren langs dit huis gefietst en ik was er net langsgelopen naar de voordeur. Het was een verwilderd grasveld met onkruid van een meter hoog. Van de onderbuurman, nam ik aan. Hij een voor- en achtertuin, ik een balkon. Zo gaat dat met bovenwoningen.

Maar nee. ‘Dat is jouw tuin,’ zei de vorige bewoner. Hij had er nooit iets mee gedaan, maar al wel alvast potgrond gekocht. Hij had wel plannen gehad. Ik durfde het niet te geloven. ‘Tuin: Nee’ had duidelijk in de advertentie van de woningbouw gestaan. Toch mailde ik ze. ‘Klopt het dat de voortuin bij de woning hoort?’ Het mailtje werd doorgestuurd naar een andere afdeling, die zouden het wel weten. Die afdeling reageerde nooit. Aan de telefoon stelde ik mijn vraag opnieuw. Nee, er hoorde geen tuin bij, las de vrouw vanuit de advertentie voor. ‘Maar waarom dacht de vorige bewoner dan dat het zijn tuin was?’ wierp ik tegen. ‘En is het niet ook een beetje logisch dat de tuin hoorde bij degene wiens voordeur zo goed als IN de tuin lag?’ De vrouw zou het uitzoeken en later terugbellen. Je hoort het al, inmiddels wilde ik die tuin. Ja, ik zou te weinig energie hebben om te tuinieren. Maar zou het niet gaaf zijn als het toch lukte?!

Een dag voor ik de sleutel kreeg (het is dus inderdaad mijn huis geworden), kreeg ik het verlossende woord: ik zou de trotse huurder worden van 25 vierkante meter verwilderd grasveld.

Dit keer had ik geen tijd om op papier mijn tuin in te richten. Ik had een echt huis, dat niet in mijn gedachten maar in het echt ingericht moest worden. Ik legde vloer, verfde muren, verpakte al mijn bezittingen in dozen, en verhuisde. De eerste maanden waren voor het huis. Het duurde lang voor de chaos in mijn huis en hoofd afnamen, en mijn huis een echt leuk, leefbaar plekje werden.

Ondertussen knaagde er wel iets aan me. Er was een verwilderd grasveld voor mijn huis waarvoor ik me zeer verantwoordelijk voelde. Ik wilde er iets moois van maken. Maar wat dan? En hoe dan? Mijn energie nam in deze tijd nog meer af, en het zou me niet lukken alles zelf te doen. Ik wilde om hulp vragen, maar kon dat zomaar? Durfde ik dat?

Er is een stichting, stichting Present, die mensen weer op gang helpt met eenmalige klussen. Dat wist ik, ik had zelf weleens iemands huis geverfd toen mijn gezondheid nog beter was. Ik vroeg mijn woonbegeleider deze stichting in te schakelen. Ze kenden elkaar al, het hulpverlenerswereldje is klein. Er zou een intake komen. Alleen over de daadwerkelijke datum was wat gedoe.

Ondertussen deed ik waar ik goed in ben. Ik richtte mijn tuin in. Op papier. Ik wist week na week steeds beter wat ik wilde, wat dat zou kosten, en wat dan precies mijn hulpvraag was.

Omdat ik niet door mijn knieën kan door een oude blessure, wilde ik een verhoogd bloembed, zodat ik niet té laag bij de grond hoefde te tuinieren. Houten bloembakken bleken onbetaalbaar, dus ik verdiepte me in de wereld van stapelblokken. Uiteindelijk koos ik toch weer voor hout, toen ik een absurd goede aanbieding vond. Bloembakken van 2 vierkante meter, goedkoper dan alle kleinere bloembakken? Dat moest een vergissing zijn, dus ik bestelde ze meteen. En inderdaad, een dag later was de prijs in de webshop meteen al tientallen euro’s hoger.

Omdat bloembakken zelfs in de aanbieding duur zijn, koos ik ook voor een stuk laag bed. Daar kan ik onderhoudsarme dingen in doen zoals lavendelstruiken. De rest zou betegeld worden, om het deel dat ik moet onderhouden klein te houden. In de hoek, naast het tuinpad hoop ik iets heel bijzonders neer te zetten. Zo bijzonder dat het idee z’n eigen blog verdient, dus nu hou ik het even voor me.

Dit is hoe mijn tuin er in mijn hoofd ongeveer uitziet:

Plaatje van mijn ideale tuin.

Met stichting Present is het contact goed. Het deel dat ik niet zelf kan is het betegelen. Dat gaan ze voor me doen. Ik weet nog niet wanneer, want ze hebben nu even geen mensen in hun bestand die dit kunnen. Ik werd gewaarschuwd dat het nog wel een paar maanden kan duren. Dus voor nu stort ik me op mijn balkon. Die tafel en bank zijn er vorig jaar al gekomen, nu wil ik er planten bij hebben. De bloemzaadjes zijn al gezaaid (binnen), dus wordt het voor mij tijd eindelijk te besluiten welke bloempotten ik het allerleukste vind.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s