De moeilijkste dag van het jaar

Het begint eigenlijk al in oktober. Plotselinge knallen, lichtflitsen. Het maakt me bang, want het is een herinnering aan wat komen gaat. Elk jaar weer.

In december probeer ik mezelf af te leiden door al mijn aandacht op kerst te richten. Dan denk ik niet aan dat wat komen gaat. Maar als van de kerst alleen nog maar de afwas over is, moet ik gauw boodschappen doen, omdat de rest van het jaar naar buiten gaan niet langer een optie is.

Ademen wordt elke dag moeilijker. Vuurwerk afsteken is nog steeds niet legaal, maar het gebeurt zoveel dat mijn luchtwegen nu al heftig geprikkeld raken. Vorig jaar was ik verkouden, en kreeg ik het zo benauwd, dat ik voor het eerst in jaren weer astmamedicatie nodig had.

Dan is het hel-dag. De laatste dag van het jaar. Ik sta vroeg op, om alle luchtroosters dicht te doen. Twee jaar geleden was dat genoeg, vorig jaar kwam er toch nog slechte lucht binnen, via mijn afzuigkap.

Oudejaarsdag gaat niet om genieten, niet om leven, maar om overleven. Het ondragelijke geluid gaat de hele dag door. Vroeger dacht ik dat het anti-Corina-dag was. Ik denk als autist soms te snel dat andere mensen dingen die ik weet ook weten (dat heeft met Theory of Mind te maken, maar heel goed uitleggen kan ik het niet). Ik dacht dus dat de hele buurt op de hoogte was van mijn klachten, en dat ze toch doorgingen, trok ik me persoonlijk aan.

Nog steeds vind ik het op 31 december lastig om gezellig te doen. Ik probeer het regelmatig, bij familie van me wordt zelfs de brievenbus dichtgeplakt om die astmaverwekkende lucht maar buiten te houden, en daar ben ik welkom. Maar ik raak steeds overprikkelder van alle knallen, en steeds depressiever van het feit dat de hele wereld dit maar gewoon doet, zónder rekening te houden met anderen. Ik word bedroefd of kribbig, en ben niet het leukste gezelschap.

Ik blijf het liefst alleen thuis, wat wel weer eng is, want wat moet ik doen als er een raam breekt door het vuurwerk, als ik alleen thuis ben? Ik zou in acute ademnood komen, en zo overprikkeld zijn dat praten moeilijk gaat.

Vorig jaar was mijn eerste oud-en-nieuw met noisecanceling koptelefoon. Ik droeg oordopjes, en droeg daarop mijn koptelefoon, op maximumvolume. Nu hoorde ik alleen nog heel af een toe een knal, die zo hard was dat het huis er fysiek van trilde. Met mijn rug naar het raam toe, prettige muziek, en een goed boek, kon ik af en toe bijna vergeten dat er zoveel ellende om me heen was.

Toen het bijna middernacht was, heb ik me teruggetrokken in de badkamer, mijn enige ruimte zonder ramen, en heb daar op de vloer zitten genieten van een kop veel te dure chai-tea en witte chocola.

Snel na middernacht begint het knallen te verminderen, het ergste is dan dus voorbij. Het wachten is op een goede regenbui, zodat ik buiten ook weer kan ademen. Wel zijn er nog dagen of wekenlang nieuwjaarswensen, waar ik niet blij van word, omdat ze me herinneren aan wat ik net heb moeten doorstaan.

Dan is het eindelijk voorbij, en kan het nieuwe jaar beginnen. Een nieuw jaar, en het duurt nog heel veel maanden voor het vuurwerk weer begint….