verjaardag

Ik ben in de zomer jarig. Dat betekent altijd: veel hitte, en veel afmeldingen, doordat mensen op vakantie zijn. En dat zorgt weer voor teleurstellingen. Als tiener had ik weinig vrienden, en kwam er weinig familie opdagen. Na een teleurstellende 19e verjaardag met maar drie gasten (ouders en zussen niet meegerekend, want ik vierde het in hun huis) besloot ik het een aantal jaren helemaal niet meer te vieren.

Dat veranderde alleen maar omdat ik van taart bakken houd. Het probleem van een taart is, is dat het een hele hoop calorieën heeft, en het dus niet de bedoeling is dat je die hele taart alleen gaat opeten. Ik had dus een reden nodig om mensen bij me thuis uit te nodigen, zodat ik een reden had om een taart te bakken. Tja, dan maar jarig zijn. Vanaf mijn 26e vier ik het weer, eerst voorzichtig, maar ik krijg er steeds meer zin in.

In 2020 had ik iets nodig om naar uit te kijken. In maart werd bijna mijn hele leven op pauze gezet, en moest ik ergens mee mezelf moed inspreken. ‘Met mijn verjaardag is dit allemaal allang weer over.’ Dacht ik telkens. Dan ga ik mijn familie en vrienden en bijbelstudiegroep uitnodigen en drinken we koffie en eten we taart, en is het gezellig en goed. Dan heb ik weer een reden om mijn huis schoon te maken, en ga ik wekenlang nadenken over taarten en andere hapjes.

Nu is het juli, en er is een hoop versoepeld. Maar de anderhalvemetermaatregel is er nog. Hoeveel mensen kan ik thuis uitnodigen op anderhalve meter? 3… misschien 4? Dat is niet echt een verjaardagsfeest. Ik ben teleurgesteld en bang dat mijn verjaardag in het water valt, maar eind juni bedenk ik 3 scenario’s:

  1. Jammer dan, ik doe het toch. Ik nodig gewoon iedereen bij mij thuis uit, en we negeren met zijn allen de anderhalvemeter. Dit is de leukste optie, maar niet de meest verantwoordelijke.
  2. Buiten vieren. Ik woon op loopafstand van het park. Ik zou iedereen dáár kunnen uitnodigen. Maar ik houd zelf niet heel erg van buiten zitten, en bovendien plan ik het liefst ruim van te voren, als je nog niet weet wat voor weer het wordt.
  3. Een verjaardagsweek. In plaats van iedereen op één dag uit te nodigen, stuur ik gewoon een mail dat iedereen een week lang welkom is. Op afspraak, zodat er nooit meer dan 3 gasten tegelijk komen. Als ik mijn opties doorspreek met een paar mensen, krijg ik in deze laatste optie steeds meer zin.

Nu heb ik een plan, een lijst met mensen die ik wil uitnodigen, en zin in de andere voorbereidingen.

Uitnodigen blijkt moeilijk te zijn. Ik maak een linkje op komopbezoek.nl aan, waar iedereen kan intekenen wanneer hij komt, en ik maak een lijstje op lijstje.nl zodat ik geen dubbele kado’s krijg. Ik schrijf een mailtje, en besteed twee dagen om het te perfectioneren. Daarbij vraag ik meerdere keren aan mijn broer om mee te lezen, dat is hij gewend bij emails die ik moeilijk vind. Als het mailtje getypt is en alle mailadressen zijn opgezocht, hoef ik alleen nog maar op verzenden te drukken. Dit duurt nog twee uur. Twee uur waarin mijn angst steeds meer toeneemt, tot ik bijna huilend achter mijn laptop zit. Als ik op verzenden druk kom ik er niet meer onder uit, en moet ik mijn verjaardag echt vieren. Als ik op verzenden druk zullen 15 mensen mijn woorden lezen, er misschien vanalles van vinden, en misschien wel, of misschien niet reageren. Uiteindelijk lukt het me de email te verzenden, maar ik blijf nog uren lang gespannen.

Die spanning neemt pas af als ik taarten ga inplannen. Ik hou van bakken, en omdat ik veel gasten met allergieën krijg, is het een leuke puzzel om te zorgen dat iedereen taart kan eten. Uiteindelijk valt de keuze op banaan-karameltaart en een veganistische avocado-cheesecake. Weer een dag later bestel ik de boodschappen, nadenken over hoeveel hapjes en drankjes ik nodig heb is ook moeilijk, maar ook nu wil mijn broer best even meedenken. Gelukkig kan ik de boodschappen online bestellen, dat scheelt een hoop supermarktgedoe!

Mijn huis schoonmaken is lastig, maar ik stel dit jaar niet al te perfectionistische eisen aan mezelf. Ik maak een lijstje met dingen die ik moet doen, en het lukt zowaar om elke dag 1 of 2 dingen daarvan te doen. Jarig zijn is goede motivatie.

Deze blog komt op zaterdag online, zondag begint mijn verjaardagsweek. Ik heb alvast gedroomd dat er veel te veel gasten op één dag komen, en ik niet genoeg taart heb. Dat gebeurt vast niet in het echt. Wat er wel gaat gebeuren is dat er veel lieve mensen bij mij thuis komen, en dat het gezellig wordt.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s