Angst mag er zijn

In 2016 las ik op het beeldscherm van mijn therapeut waar mijn dossier open stond: agoraphobia. Onmiddellijk herkende ik in dat woord de Griekse woorden voor markt en angst, maar toch besloot ik aan de therapeut te vragen wat dit betekende. Hij zei dat het een algemene angststoornis is. ‘Je bent bang voor alles’ verklaarde hij.

Ik schrijf dit op een koude decemberdag. Ik ben verkouden en dus heb ik gisteren mijn allereerste covid-test gedaan. Nu log ik telkens opnieuw in op de digid-site van de overheid om te zien of er al een uitslag is. Aan een vriend die vroeg hoe het gaat, zei ik dat ik bang ben.

‘Je moet niet bang zijn.’ zei de vriend.

‘Natuurlijk ben ik bang.’ zei ik terug.

‘Je moet de angst laten wegstromen.’

‘Nee, ik moet het gevoel laten bestaan. Ik mag best erkennen dat het wachten op een coronauitslag spannend is.’

De vriend gaf het op. ‘Okee, als jij liever bang bent, dan moet je dat maar doen dan.’

Jarenlang heb ik geprobeerd te doen wat de vriend suggereert. Ik vocht tegen mijn angst, het was iets wat er niet mocht zijn. Ik mocht niet bang zijn, ik mocht niet toegeven dat ik bang was, ik moest doen alsof er niets aan de hand was. Dat is heel vermoeiend. Bang was ik toch wel, en doordat ik deed alsof er niets aan de hand was, moest ik mijn angst alleen dragen zonder met iemand erover te kunnen praten.

Pas na mijn autismediagnose in 2018 begon ik mijn angst anders te benaderen. Angst had een functie. Als autist heb ik veel last van overprikkeling, en kan ik minder goed met onzekere situaties omgaan, dus het is heel natuurlijk dat ik bang ben voor zulke situaties. Angst is een signaal: kijk uit, pas goed op jezelf. Angst is geen vijand, maar een vriend. Angst wil mij beschermen.

Ik vraag mezelf niet langer: hoe kan ik ervoor zorgen dat ik niet bang ben? Maar: hoe kan ik op een goede manier omgaan met dit gevoel en zorgen dat ik er recht aan doe? Ik kan voorzorgsmaatregelen nemen, zorgen dat de angst kleiner wordt doordat er minder overprikkeling of onzekerheid is.

In het geval van de coronatest: Ik ben al een keer langs het gebouw gefietst met mijn begeleider, zonder dat ik een test nodig had. Ik kon beredeneren dat ik vroeg of laat een test zou moeten doen, en dan bang zou zijn. Toen ik daadwerkelijk die test moest doen had ik winst van deze voorbereiding. Ik had het gebouw al een keer gezien, wist de route, wist waar ik mijn fiets zou stallen, en waar ik naar binnen en naar buiten moest. Allemaal dingen waar ik me gisteren dus geen zorgen meer over maakte. Door mijn angst te erkennen en er van te voren op te anticiperen maakte ik de gebeurtenis makkelijker voor mezelf.

Angst is mijn vijand niet. Het is slechts een signaal. Op dit moment zegt mijn lichaam: er is iets spannends aan de hand. En dat is het ook. Ik hoef niet tegen de angst te vechten, ik hoef niet te doen alsof er niets aan de hand is. Ik mag gewoon erkennen dat ik bang ben, en ook bang zal blijven tot ik de uitslag heb.

De uitslag kwam een paar uur na het schrijven van deze blogpost. Negatief: ik heb geen corona.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s