Het archief

Ik werk hard door. Ordner open, stapeltje papieren eruit. Het stapeltje wordt bijeen gehouden door een nietje, dus eerst even priegelen met een ontnieter. Dan kunnen de papieren in een stofklepmap, om ze bij elkaar te houden. Ik pak het volgende stapeltje uit de ordner, ontniet ze, pak een nieuwe stofklepmap, en zo ga ik de hele ochtend door. Als de ordner leeg is, heb ik een hele stapel papieren mapjes. Ik vouw een archiefdoos, en schuif de mappen erin. Op de doos komt nummer 25, zoveel heb ik er namelijk inmiddels gevuld, en de naam van het archief waarmee ik bezig ben.

Ik zou meer vrijwilligerswerk gaan zoeken, was de afspraak met de vrouw die mij begeleidt bij de bijstand. Op nieuwe dingen afstappen vind ik moeilijk, dus we zouden het samen doen.  Ik zou met mijn woonbegeleider naar de vrijwilligerscentrale, en daar eens rondvragen. Maar de vrijwilligerscentrale was precies op de ochtend van mijn woonbegeleiding gesloten, en een afspraak maken lukte niet doordat er eerst bij hun iemand ziek was, en toen nam mijn woonbegeleider ontslag, en de volgende ook, en besloot ik met woonbegeleider nummer 7 om het tot na de zomer op te schuiven. Toen begon er een zwaar voortraject voor mijn operatie, en besloten we, met toestemming van de gemeente, het uit te stellen tot na mijn maagverkleining.

Toen die maagverkleining achter de rug was, wist ik inmiddels wat ik wilde doen, en ik mailde zelf het archief. ‘Jullie zochten 2 jaar geleden vrijwilligers, is dat nog steeds zo?’ En ze konden me inderdaad wel gebruiken. Een paar weken later begon ik met mijn eerste klus.

Verhuisdozen legen, archiefdozen vullen. Die verhuisdozen, kwamen van een zendingsorganisatie. Hun archief van de afgelopen 40 jaar. Ontnieten, nietjes roesten immers. Ook alle paperclips, memoblaadjes en plastic mapjes moeten weg. Wat bij elkaar zat, moet bij elkaar blijven, vandaar de stofklepmappen. Al het papier wat ik zelf beschrijf is zuurvrij, en bewerk ik alleen maar met potlood. Ik vul een flinke verzameling archiefdozen, en kan in archiefkast nummer TT trots zien hoeveel ik al gedaan heb. Op de inhoud hoef ik nu nog niet te letten, al werp ik er wel regelmatig een blik op. Soms herken ik dingen. Namen, adressen. Soms vind ik iets gewoon interessant. Zoals begrotingen. Wist je dat een week taalcursus in Nederland meer kost dan een maand vliegen in Irian Jaya? In de jaren 80 was dat zo. Ik lees af en toe een stukje correspondentie van een zendeling aan het thuisfront. Het mooist vond ik de brief die begon met: Ik heb een typemachine gekocht, maar ik weet niet waar die is. Vervolgens was een half jaar lang alle post handgeschreven. EHBO-cursussen. Visumaanvragen. Rijbewijzen. Tijdelijke woningen voor verlof in Nederland. Beroepingscommissies. Zendingsblaadjes. Telegrammen. Er komt meer kijken bij zo’n zendingscommissie dan ik van te voren had kunnen bedenken. Ik ben misschien de hele ochtend papieren aan het ontnieten, maar ik vind het niet saai. Ik geniet er van weer eens nuttig te zijn, en ik ben dankbaar dat ik z’n stille werkplek heb kunnen vinden, zo dicht bij huis.

Ik doe het nu een ochtend per week. Hoewel het een rustige werkplek is, kost het me te veel energie om vaker te doen. Maar ik ben weer maatschappelijk actief, verdiep mijn interesses, en oh ja, ze hebben er ook goede koffie.

Ik schreef bovenstaande een paar weken geleden. Inmiddels is het archief gesloten vanwege de coronacrisis. Gelukkig is dat maar tijdelijk, en over een paar weken zal ik er hopelijk weer te vinden zijn!

Een gedachte over “Het archief

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s