Gewicht

Doodongelukkig was ik, aan het begin van de middelbare school. In groep 8 was ik erg gepest, en ik had naar de nieuwe school toegeleefd als naar een nieuw begin. Helaas viel ik ook hier buiten de groep en ik ervoer erg veel angst bij het alleen moeten reizen met het openbaar vervoer (ik zat op een streekschool). Toen ontdekte ik iets wat op dat moment hielp, maar me later nog veel narigheid zou bezorgen. Eten.

Tot die tijd was ik mollig geweest, maar niet echt te dik. Ik voelde me eenzaam, anders, en ik was een moeilijk kind, dat thuis woedeaanvallen had. Achteraf denk ik dat ik gewoon heel erg overprikkeld was en me daarom zo gedroeg, maar in die tijd wist ik nog niks over autisme en al helemaal niet dat ik autist was.

Toen ik eten ontdekte, lukte het me steeds beter de woedeaanvallen te beheersen. Ik had nu een andere uitlaatklep voor emoties. Op school kocht ik in de pauze snoep en deelde dat uit. Totdat de zak leeg was, was ik heel even populair op school, en was het of ik vrienden had. Onderweg naar huis moest ik overstappen op een groot station en daar kocht ik broodjes, chips, of zakken snoep. Alleen voor mij, en niemand die er van wist.

Een paar jaar later begonnen de dieetpogingen. Ik deed atkins toen nog niemand daarvan gehoord had, montignac, en talloze andere dingen waar ik nu de naam van vergeten ben. Ook probeerde ik vaak om mijn calorie-inname te beperken, door maaltijden over te slaan, wat leidde tot een vreetbui later op de dag.

Toen ik van de middelbare school afkwam, woog ik rond de 85 kilo, en nam ik me voor om in plaats van te diëten, een gezonde relatie met eten te ontwikkelen. Maar het was mijn eerste studentenjaar, het eerste jaar van op mezelf wonen, voor mezelf koken. 4 dagen per week at ik met anderen, dat was nog redelijk gezond, en ik ontwikkelde me zelfs als keukenprinses. Maar in de weekenden en tussen de maaltijden door greep ik naar ongezonde keuzes, pizza en chocola. In mijn studententijd lukte het me nog heel slecht om voor mezelf te zorgen, mijn kamer was een permanente rotzooi, mijn studie ging slecht, en ook met andere vormen van zelfzorg, zoals voeding en beweging ging het niet goed. Later heb ik geleerd dat autisten gebrekkige executieve functies hebben, en daarom meer moeite hebben met dat soort dingen.

Een paar jaar later at ik niet zo vaak meer met medestudenten, maar had ik nog wel een gedeelde keuken. Ik vond het lastig om voor mezelf ruimte te claimen. Medebewoners vonden vaak dat zij voorrang hadden, omdat ze voor meerdere mensen kookten, of zorgden voor zooi en overprikkeling in de keuken. In die tijd at ik vaak maaltijden waarbij ik de keuken kon ontwijken. Koude saucijzenbroodjes, pizza’s die ik alleen maar even in de oven moest doen, broodjes van de Subway, maar ook dingen als zakken chips stonden regelmatig op het menu als avondmaaltijd.

Je zou denken dat het beter ging toen ik een eigen keuken had, maar nee. Ik kookte weliswaar vaker, maar liep vaak vast met afwassen (die executieve functies weer). Ook koos ik te vaak voor vet en zoet en was groente lastig. Overprikkeling in de supermarkt hielp ook niet mee om goede keuzes te maken. Zoals ik in deze blog vertel, ging ik zonder plan naar de supermarkt, raakte overprikkeld door alle licht en geluid en greep snel een paar bekende dingen, om zo snel mogelijk weer buiten te staan.

Ik heb ook wel periodes gehad waarin het goed ging, met eten. Diëten gedaan waarbij ik daadwerkelijk afviel, pogingen gedaan om milieubewust te eten, met veel biologische spullen en lokale groenten. Ik hield het alleen nooit lang vol. Vergeet niet dat ik in deze tijd aan het verdrinken was. Ik ging van ongediagnosticeerde depressie naar depressie, had lange periodes met suïcidale gedachten en ook op school ging het slecht. Ik probeerde het wel, maar het lukte maar niet. Nu ik weet dat ik autisme heb, snap ik waarom het niet lukte, maar in die tijd verweet ik alles aan mijn eigen gebrek aan zelfdiscipline. In die tijd was eten het zoveelste onderdeel waarmee ik worstelde, en niet een hoofdprioriteit.

In 2014 kwam ik bij een psycholoog terecht, en die vertelde me dat de meeste depressieve klachten worden veroorzaakt door ongezond eten, te weinig bewegen, en een verkeerd slaapritme. Ik moest dus eerst in die drie onderdelen orde op zaken stellen, en daarna zouden we wel zien wat er overbleef van mijn depressie. Ik heb verder weinig gehad aan deze psycholoog, maar ze maakte me er wel van bewust dat ik een probleem had. Het lukte namelijk niet om haar advies op te volgen. Ging het met bewegen goed, dan gingen eten en studie fout, was ik gezond aan het eten, schoten bewegen en studie er weer bij in. Ik voelde me een jongleur, met één balletje in de lucht en 2 op de grond.

De psycholoog heeft nog iets voor me gedaan: ze verwees me door naar een intensievere therapie. Op die therapie stond bewegen centraal, en mentale zelfzorg. Ik heb daar geleerd om minder streng voor mezelf te zijn en ik ben na deze therapie, nu 4 jaar geleden, ook nooit meer depressief of suïcidaal geweest. Bewegen ging echter alleen goed zolang de therapeuten dat als een soort politieagent controleerden, en voor eten was (te) weinig aandacht.

Na 20 weken werd me plompverloren verteld dat ik het verder wel alleen zou redden, en heb ik me aangemeld bij een gewichtsconsulente. Bij haar heb ik geleerd hoe ik moet eten, wat er in een gezond voedingspatroon zat. In eerste instantie vlogen er bij haar de kilo’s er vanaf, maar het voelde voor mij onnatuurlijk. Ik was de hele tijd aan het proberen om goed te eten, voor de resultaten, maar het was moeilijk en voelde niet als mijn voedingspatroon. Ik had nog niet geleerd om op andere manieren dan met eten voor mijn emoties te zorgen, en het opgelegde voedingspatroon hield ik dan ook niet heel lang vol. Ik greep terug naar fastfood om te emotie-eten, en sloeg vervolgens maaltijden over om op haar weegschaal toch een goed resultaat te hebben. Wat uiteraard niet werkte. Toen ik een keer een afspraak miste en de gewichtsconsulente ook niets meer van zich liet horen, heb ik nooit meer een nieuwe afspraak gemaakt, van uitstel komt afstel.

Wel ben ik weer in therapie gegaan, nou ja, een zelfhulpclubje. Er werd daar erg op gehamerd dat ik een eetverslaving had en dat ik hulp moest zoeken in de verslavingszorg. Dat deed ik, maar uiteindelijk wees de eetverslavingszorg me af als patiënt, omdat ik autisme had (en nee, dat is geen goede reden, autisme en eetproblematiek komen vaak samen voor). Toen heb ik het eten maar een tijdje losgelaten en me vooral op autisme gefocust.

Maar juist toen ik het losliet, ging het beter. Ik kreeg steeds meer kennis over autisme, en over overprikkeling. Ik leerde dat ik juist bij overprikkeling en emotie ging eten. Overprikkeling blijft lastig, maar over emoties heb ik een hoop geleerd op Cognitieve Gedragstherapie. Emotie-eten werd langzaam steeds minder, nu komt het zelden voor (en ik eet relatief gezonde dingen en hoeveelheden als het toch gebeurd). En samen met mijn woonbegeleiders begon ik stapje voor stapje mijn gewoonten te verbeteren.

Zo ben ik fruit gaan eten, dat bleek moeilijk, (autisten zijn vaak moeilijke eters, omdat ze overgevoelig kunnen zijn voor smaak en tastzin) maar elke dag een smoothie, en later zelfs twee maal daags een smoothie, bleek goed te doen. Toen ik de supermarkt uit mijn leven bande, werd zelf koken weer mogelijk, en op tijd afwassen gaat ook steeds beter. Toen kreeg ik, gratis bij de diagnose diabetes, een diëtiste, die mee kon denken welke stappen ik nog meer kan zetten. Dat uitte zich zelfs in licht gewichtsverlies.

Nu wordt het tijd om mijn eten weer een tijdje op de voorgrond te zetten en een echt hele grote stap te zetten. Ik heb een BMI van boven de 60 (de meeste tabelletjes stoppen bij 50, wat super obese heet), en het is onredelijk om van mezelf te vragen al dat overgewicht zelf kwijt te raken. Ik heb gekozen voor een traject waar ik al mijn eetgewoontes moet veranderen, nooit meer een grote portie kan nemen, maar gelukkig ook heel veel steun en begeleiding krijg: binnenkort krijg ik een maagverkleining.

Een gedachte over “Gewicht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s